هوش مصنوعی درون اتاق چینی؛ واکاوی درک معنا توسط مدل های زبانی بزرگ

مسئله اصلی این پژوهش، بررسی امکان «درک معنا» در مدل های زبانی بزرگ است؛ مسئله ای که با گسترش کاربرد این مدل ها و نسبت دادن مفاهیم شناختی به آنها اهمیت فزاینده ای یافته است. هدف پژوهش، تحلیل انتقادی این ادعا با تکیه بر تمایز میان «شکل» و «مفهوم» و واکاوی آن با محوریت استدلال «اتاق چینی» جان سرل است. روش تحقیق، تحلیلی-مفهومی و مبتنی بر بررسی متون فلسفی و مطالعات زبان شناسی محاسباتی است. یافته ها نشان می دهد که مدل های زبانی، علی رغم توانایی بالا در پردازش و تولید زبان، صرفا بر اساس الگوهای نحوی و آماری عمل می کنند و فاقد دسترسی به قصد ارتباطی و ارجاع به جهان خارج هستند. ازاین رو، آنچه به عنوان «فهم» تلقی می شود، در سطحی صوری باقی می ماند. نتیجه آنکه نسبت دادن درک معنا به این مدل ها، به معنای دقیق فلسفی، موجه نیست و تحقق معنا مستلزم نوعی ارتباط با جهان واقعی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدل های زبانی بزرگ ، درک معنا ، استدلال اتاق چینی