استعاره های مفهومی ناظر به نشانه های هدایت مطالعه موردی منار در نهج البلاغه

این پژوهش با رویکرد زبان شناسی شناختی و تمرکز بر استعاره مفهومی بر مبنای نظریه لیکاف و جانسون، کاربردهای استعاری «منار» و «مناره» در نهج البلاغه را بررسی کرده است. استعاره مفهومی به عنوان ابزاری قدرتمند، مفاهیم انتزاعی را از طریق مفاهیم ملموس انتقال می دهد و به درک عمیق تر کلام امام علی علیه السلام کمک می کند. نتایج نشان می دهد منار نمادی از هدایت و روشنگری است و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، امیرالمومنین علیه السلام، اهل بیت علیهم السلام و دین اسلام به عنوان منارهای هدایت معرفی شده اند. این استعاره ها ویژگی هایی مانند نمایان بودن، روشنی بخشی و مشخص کردن مرزهای الهی را برجسته می کنند. شناخت منار هدایت به حفظ مسیر تقوا و جلوگیری از گمراهی کمک می کند. عواملی مانند مندرس شدن منار در دوران جاهلیت، دنیاپرستی و فتنه، موانع اصلی هدایت هستند. این پژوهش با تحلیل نگاشت های استعاری، نقش منار را در نشانه های هدایت بررسی کرده و نشان می دهد که استعاره های مفهومی به درک عمیق تر مفاهیم در نهج البلاغه کمک می کنند.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، منار ، مناره ، زبان شناسی شناختی ، استعاره مفهومی ، هدایت ، ضلالت