تحلیل روایت بازنمایی معنای معنا در متون درام و نمایش

می‎توان ادعا کرد که در گستره انسان معاصر که بی‎معنایی توام با ترس، تردید و اضطراب بر سپهر آن سایه افکنده است، ضرورت توجه به انسان سرگشته و معنای متوجه به آن، بیش از هر زمان دیگری خود را نمایان می‎کند. معنا نتیجه عوامل تاثیرگذار بر درک فهم‎کننده متن است و به عنوان یک پدیده قادر است در موقعیت‎های روانی، اجتماعی و فرهنگی متفاوتی تولید شود، و دیگران نیز آن را در موقعیت‎های متفاوت یا مشابهی درک و دریافت کنند. این پژوهش به بررسی سازوکارهای تولید، تعلیق و بازنمایی معنا در متون نمایشی و ادبی مدرن می‎پردازد. مسئله اصلی پژوهش، واکاوی «معنای معنا» و چگونگی شکل‎گیری معنا، نه صرفا مبتنی بر تحلیل محتوای معنایی آثار، که در سطح ساختار روایت است. نوع پژوهش از حیث ماهیت، توصیفی تحلیلی و از منظر راهبردی، کیفی و مبتنی بر تحلیل روایت ژرار ژنت است. جامعه مورد مداقه در این پژوهش شامل نوشتار و متون درام و برخی از آثار ارزشمند، تاثیرگذار و شریف فلسفی ادبی در جهان نمایش مدرن، از جمله در انتظار گودو، جنایت و مکافات، مسخ، چنین گفت زرتشت، حس غم‎انگیز زندگی و ترس و لرز است. یافته‎های پژوهش نشان می‎دهد که عناصر و مولفه‎هایی چون زمان، کانونی‎سازی و صدا در نظریه ژنت، نقش بنیادینی در شکل‎دهی، تعلیق و فروپاشی معنا دارند. همچنین، بحران معنا در متون مدرن، نه‎فقط در هیئت مضمون، بلکه در هیبت، فرم و ساختار روایت نیز بازنمایی می‎شود. در نتیجه، روایت در آثار نمایشی مدرن، صرفا به عنوان ابزار انتقال معنا عمل نمی‎کند، بلکه در اینجا، روایت، خود فرایند تولید و بازآفرینی معناست.

کلیدواژه ها:

تحلیل روایت ، بازنمایی ، معنای معنا ، درام و نمایش ، ژرار ژنت