بازاندیشی نقش هوش مصنوعی در آینده استعدادیابی ورزش: یک تحلیل مفهومی چندبعدی با تکید بر تاریخ استعداد یابی ورزشی در ایران عصر پهلوی و جمهوری اسلامی

هدف: این مقاله با رویکردی بازاندیشانه می کوشد نشان دهد هوش مصنوعی در استعدادیابی ورزشی چه ظرفیت ها و محدودیت هایی دارد و تحت چه الزامات اجتماعی و اخلاقی می تواند به جای تشدید نابرابری، به ارتقای شفافیت، عدالت رویه ای و کیفیت تصمیم گیری در شناسایی و پرورش استعدادها کمک کند.. روش: پژوهش در چارچوب یک طرح آمیخته اکتشافی انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از نظریه داده بنیاد و نمونه گیری هدفمند، ۱۹ مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان حوزه های استعدادیابی، مدیریت ورزش و فناوری های هوشمند انجام و داده ها طی کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شد.در بخش کمی پرسشنامه ای محقق ساخته میان ۳۵۰ مربی، مدیر و کارشناس توزیع گردید. شاخص های پایایی و روایی (آلفای کرونباخ بالاتر از ۰.۸و پایایی ترکیبی بیشتر ۰.۶) بیانگر کفایت ابزار اندازه گیری بود. یافته ها: نتایج نشان داد «شرایط علی» شامل زیرساخت های فناورانه، حمایت های سیاستی و نیروی انسانی متخصص، به طور معناداری «پدیده اصلی» یعنی به کارگیری هوش مصنوعی در استعدادیابی را تقویت می کند و این پدیده، محرک اصلی شکل گیری «راهبردهای» داده محور و نوآورانه است؛ راهبردها نیز به نوبه خود پیامدهای فردی، سازمانی و کلان را بهبود می بخشند. مقدار R&sup۲; برای سازه راهبردها (۰.۵۹) حاکی از قدرت تبیین مناسب مدل بود. تفسیر جامعه شناختی با اتکا به مفاهیم میدان و انواع سرمایه نزد بوردیو و ایده ساختار دوگانه گیدنز نشان داد که نابرابری در دسترسی به سرمایه های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی، سازوکارهای حذف استعداد را بازتولید می کند و در مقابل، استقرار سامانه های هوش مصنوعی تبیینی و مسئولانه، در صورت طراحی مناسب، می تواند از شدت سوگیری ها و داوری های ناعادلانه بکاهد. نتیجه گیری: استعدادیابی ورزشی در دل شبکه ای از ساختارهای نهادی و فرهنگی عمل می کند و صرفا با ابزارهای فنی اصلاح نمی شود. استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی با تاکید بر تفسیرپذیری مدل ها، صیانت از حریم خصوصی، شفافیت و پاسخ گویی، همراه با تقویت زیرساخت ها

کلیدواژه ها:

بازاندیشی ، استعدادیابی ورزشی