شناسایی و تحلیل موانع توسعه انرژی های تجدیدپذیر در ایران

در سال های اخیر توسعه ظرفیت های انرژی های تجدیدپذیر به دلیل امکان تامین پاک و بدون وقفه انرژی به طور روزافزون موردتوجه قرار گرفته است. علی رغم ظرفیت بالقوه ای که انرژی های تجدیدپذیر به وجود می آورند استفاده از آن در ایران و برخی کشورها پیشرفت چندانی نداشته است. پژوهش حاضر به منظور شناسایی و تحلیل موانع گسترش انرژی های تجدیدپذیر در ایران با استفاده از رویکرد کیفی تحلیل مضمون و روش دلفی در دو مرحله پرداخته است. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با ۱۷ نفر از خبرگان حوزه انرژی های تجدیدپذیر ایران جمع آوری شد. معیار انتخاب افراد در این پژوهش تجربه و تخصص در حوزه موردمطالعه بوده است. در این پژوهش با شکل گیری ۴ مضمون اصلی، ۱۰ مضمون فرعی و ۲۳ مفهوم موانع توسعه انرژی های تجدیدپذیر در ایران شناسایی شد. یافته های پژوهش حاضر چهار بعد مهم فناوری و زیرساخت، سیاستی و مقرراتی، فضای کلان اقتصادی و مالی و ابعاد اجتماعی و فرهنگی را به عنوان موانع اصلی توسعه انرژی های تجدیدپذیر در ایران شناسایی کرده است. مهم ترین مولفه های بعد فناوری و زیرساخت، شامل محدودیت های فناورانه و زیرساخت ها و نهادها است. در بعد سیاستی و مقرراتی مولفه های حمایت های دولتی و سیاستی و همچنین قوانین و مقررات شناسایی شده است. بعد فضای کلان اقتصادی و مالی شامل مولفه های تحریم های بین المللی، محدودیت های مالی، تورم و نبود ثبات قیمت و یارانه و قیمت گذاری است. در ابعاد اجتماعی و فرهنگی مولفه های پذیرش عمومی و مولفه های فرهنگی شناسایی شده است.

کلیدواژه ها:

انرژی های تجدیدپذیر ، سیاست انرژی ، موانع توسعه ، توسعه پایدار ، آلودگی محیط زیستی