بهبود راندمان اقتصادی و زیست محیطی بازیافت پنل های فتوولتائیک با استفاده از ترکیب هزینه یابی جریان مواد

رشد سریع فناوری های انرژی تجدیدپذیر، به ویژه سیستم های فتوولتائیک، مدیریت پایان عمر این تجهیزات را به چالشی مهم در حوزه محیط زیست و اقتصاد تبدیل کرده است. اگرچه بازیافت پنل های خورشیدی در مرحله پایان عمر آن ها منبعی ارزشمند از مواد قابل بازیافت به شمار می رود، اما فرآیندهای بازیافت موجود غالبا از کارایی پایینی برخوردارند و منجر به اتلاف قابل توجهی در انرژی، مواد و هزینه ها می شوند. این پژوهش، از روش هزینه یابی جریان مواد به عنوان ابزاری تحلیلی موثر برای بررسی فرآیند بازیافت پنل های فتوولتائیک استفاده می کند روش هزینه یابی جریان مواد با شفاف سازی هزینه ها و بهینه سازی سیستم، جریان های مواد با ارزش و بی ارزش را شناسایی کرده و به ارتقای عملکرد کمک می نماید. هم چنین، با تلفیق مفهوم زنجیره تامین حلقه بسته چارچوبی ارائه می شود، که در آن بازیافت به جزء جدایی ناپذیری از کل زنجیره تامین تبدیل می گردد. هدف اصلی این پژوهش، توسعه رویکردی جامع برای بهبود عملکرد اقتصادی و زیست محیطی بازیافت پنل های فتوولتائیک از طریق کاربرد تلفیقی روش های روش هزینه یابی جریان مواد و زنجیره تامین حلقه بسته است. مدل پیشنهادی زنجیره تامین حلقه بسته نشان می دهد که ایجاد مراکز جمع آوری محلی و اعمال مشوق های اقتصادی می تواند بهره وری بازیافت را افزایش دهد. در این مطالعه توجه به شرایط اقلیمی و محیطی از جمله مهمترین محدودیت های تحقیق به شمار می رود. سه مرکز کمی تعریف شده، دمونتاژ، عملیات حرارتی و شیمیایی و استفاده مجدد صنعتی به ترتیب ۳۰%، ۲۸، ۲۵.۲% تلفات را در هزینه یابی بازیافت پنل های فتوولتائیک نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

فتوولتائیک ، هزینه یابی جریان مواد ، زنجیره تامین حلقه بسته ، بازیافت ، ارزیابی چرخه عمر