نوستالژی سازمانی و پیامدهای چندسطحی آن: مطالعه ای کیفی در میان کارکنان بخش ستادی آموزش و پرورش

این پژوهش با هدف بررسی پیامدهای نوستالژی سازمانی در بخش ستادی آموزش و پرورش صورت گرفته است. پژوهش کیفی و کاربردی حاضر با روش تحلیل مضمون بر اساس رویکرد بروان و کلارک (۲۰۰۶) انجام شد. برای سازماندهی و نمایش ساختاری سلسله مراتبی مضامین (پایه، سازمان دهنده و فراگیر) از رویکرد شبکه مضامین اتریید-استرلینگ (۲۰۰۱) استفاده گردید. داده ها با مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری شد. جامعه آماری شامل ۱۹ متخصص ستادی آموزش و پرورش بود که با نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند و فرآیند تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت. پس از تایید روایی و پایایی داده ها، ۲۹ مضمون پایه شناسایی شد که به ۱۰ مضمون سازمان دهنده (ذهنیت مثبت فردی، کاهش اضطراب و استرس روانی، تعهد حرفه ای، جهت گیری نسبت به تغییر، تقویت روابط اجتماعی، بازسازی ارزش های مشترک، تعهد و بهره وری سازمانی، یادگیری و نوآوری سازمانی، تقویت ارتباط با ذی نفعان و هویت سازمانی، و مسئولیت اجتماعی سازمان) و نهایتا به ۵ مضمون فراگیر (بهزیستی روانی–شغلی، عملکرد فردی، جو سازمانی، عملکرد سازمانی و سطح جامعه) دسته بندی گردیدند. یافته های پژوهش نشان می دهد که نوستالژی سازمانی عمدتا پیامدهای مثبت و سازنده ای دارد و با سرمایه گذاری هدفمند در آن می توان به بهبود ذهنیت مثبت کارکنان، کاهش استرس، ارتقای عملکرد فردی از طریق تقویت تعهد و جهت گیری صحیح نسبت به تغییر، شکل گیری جو همدلانه و مشارکتی، افزایش بهره وری و نوآوری سازمانی، و تقویت مسئولیت اجتماعی و ارتباط با ذی نفعان دست یافت. این یافته ها چارچوبی عملی برای بخش ستادی آموزش و پرورش فراهم می آورد تا با بهره گیری هوشمندانه از نوستالژی سازمانی، سرمایه انسانی و سازمانی خود را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

نوستالژی ، نوستالژی سازمانی ، خاطرات سازمانی و عملکرد سازمانی