کهن الگوی آنیما در داستان کوتاه سوترا سیمین دانشور

این مقاله به بررسی کهن الگوی آنیما در داستان کوتاه سوترا می پردازد. کهن الگوها انرژی های زنده موجود در ضمیر ناخودآگاه بشر و نیز روان هر انسانی هستند. آنیماکهن الگوی مطرح شده توسط کارل گوستاو یونگ برای تعریف وجه زنانه درون روان مرد بوده و از کهن الگوهای اصلی و مهم روان مردانه است. از نمودهای مهم ناخودآگاه فردی و جمعی و به تبع آن، انواع کهن الگوها از جمله آنیما، در خواب و رویا و در ادبیات است. داستان کوتاه سوترا از مجموعه داستان «به کی سلام کنم؟» سیمین دانشور که به سرگذشت ناخدای آب های جنوب ایران می پردازد، حضور کهن الگوی آنیما و تاثیر شگرف آن بر شخصیت اصلی داستان در راه رشد فردی را به نمایش می گذارد. از آنجا که داستان سوترا سراسر در حالات رویاگون و در نتیجه در عوالم ناخودآگاه می گذارد، بررسی کهن الگویی آن کمک شایانی به درک ژرف تر آن است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و ابزار گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و اسنادی، با هدف درک وسیع تر داستان بر پایه رویکرد روان شناختی یونگ انجام شده است. یافته های پژوهش اهمیت تصاویر کهن الگویی خصوصا آنیما را که به صورت پریزاده ای در ناخودآگاه ناخداعبدل، شخصیت اول داستان، ظاهر شده، و نیز نقش کلیدی او در تحول ناخدا و تولد دوباره اش در پایان داستان را نشان می دهد، به طوری که بدون حضور جان بخش آنیما و بدون نقش الهام بخش و یاریگرانه اش، این مهم میسر نمی شد.

کلیدواژه ها:

آنیما ، روان شناسی یونگی ، داستان ، سوترا ، سیمین دانشور