مقایسه تطبیقی تاثیر فرهنگ بر شکلگیری اولین هتل های ساحلی در اروپا و ایران (نمونه موردی اواخر قاجار تا ۱۳۵۷)

این پژوهش به مقایسه تطبیقی اولین هتل های ساحلی در اروپا و ایران می پردازد، با تمرکز بر نمونه های موردی از اواخر دوره قاجار تا سال ۱۳۵۷ شمسی است. هدف اصلی، بررسی سیر تحول معماری هتل های ساحلی در دو بستر فرهنگی و جغرافیایی متفاوت است، با تاکید بر تاثیر عوامل اقلیمی، فرهنگی و تاریخی بر طراحی، پلان، مصالح و عملکرد این بناها میباشد. روش تحقیق، کیفی و تطبیقی است که بر پایه تحلیل اسنادی، بررسی منابع تاریخی و مطالعه موردی هتل های منتخب انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هتل های ساحلی اروپا عمدتا با سبک های نئوکلاسیک طراحی شده اند، با پلان های باز، تراس های گسترده و تاکید بر ادغام با طبیعت برای مخاطبان اشرافی و تفریحی، در حالی که هتل های ایرانی تحت تاثیر مدرنیزاسیون پهلوی، از الگوهای غربی تقلید کرده اند اما با عناصری بومی مانند حیاط مرکزی و بادگیرها، حریم خصوصی و هم زیستی با اقلیم را اولویت داده اند. تفاوت های کلیدی شامل برون گرایی اروپایی در برابر درون گرایی ایرانی و تمرکز اروپا بر لوکس گرایی هنری در مقابل نمادگرایی سیاسی در ایران است. شباهت ها نیز در استفاده از نئوکلاسیک به عنوان زبان لوکس و دسترسی مستقیم به ساحل مشاهده می شود. نتیجه گیری تاکید دارد که معماری هتل های ساحلی اروپا نماد اشرافیت و هنر است، در حالی که در ایران، ابزاری برای پیشرفت سیاسی-فرهنگی بوده، و پیشنهاد می کند برای توسعه آینده، تلفیق اصالت فرهنگی با استانداردهای جهانی ضروری است. این مطالعه به درک بهتر نقش فرهنگ در معماری گردشگری کمک می کند.

کلیدواژه ها:

هتل ساحلی ، معماری هتل ، دوره پهلوی ، تاثیر فرهنگی