مدیریت و آموزش تنظیم گری کنش و ارتباطات زنان در زیست بوم دیجیتال: تبیین کیفی تاب آوری اجتماعی

هدف: گسترش شتابان زیست بوم دیجیتال و مواجهه زنان با چالش های نوظهور ارتباطی، ضرورت دستیابی به الگوهای بومی خودتنظیمی و تاب آوری را بیش ازپیش نمایان ساخته است. پژوهش حاضر با هدف مدیریت و آموزش ابعاد تنظیم گری کنش و ارتباطات زنان در زیست بوم دیجیتال و تبیین نقش آن در تاب آوری اجتماعی انجام شد.روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی و از نوع تحلیل مضمون (تماتیک) به روش شش مرحله ای براون و کلارک بود. جامعه پژوهش را روان شناسان خانواده در سطح کشور تشکیل دادند که با استفاده از نمونه گیری هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق ۲۵ مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از روش کدگذاری تحلیل شدند. برای تامین اعتبار یافته ها، علاوه بر به کارگیری معیارهای باورپذیری، انتقال پذیری، تاییدپذیری، اطمینان پذیری و سه سوسازی، توافق میان ارزیابان بر اساس ضریب کاپای کوهن محاسبه شد که مقدار آن (۸۲/۰) نشان دهنده توافق بالای ارزیابان در خصوص الگوی استخراج شده بود.یافته ها: یافته ها نشان داد الگوی تنظیم گری کنش و ارتباطات زنان بر پایه هفت بعد اصلی شامل تسلط بر هیجانات، تصمیم گیری فراکنشی، بهبود ذهن آگاهی، مراقبت شبکه ای، حفظ حریم خانوادگی، محدودسازی ارتباطات و تنظیم گری شناختی انتقادی قابل تبیین است.نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد مدیریت و آموزش ابعاد تنظیم گری کنش و ارتباطات را می توان به عنوان سازوکاری محافظتی و پیشایندی برای تاب آوری اجتماعی در زنان قلمداد کرد. این فرایند از طریق تقویت مرزبندی های ارتباطی، بهبود کیفیت پیوندهای اجتماعی و کاهش فشارهای روانی اجتماعی، زمینه ارتقای تاب آوری اجتماعی و سلامت روانی اجتماعی زنان را در زیست بوم دیجیتال فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، تاب آوری اجتماعی ، دیجیتال ، مدیریت