نقش دراماتیک اشیا به مثابه عروسک نمایشی در بازسازی خانه برای انسان مهاجر با مطالعه موردی داستانی از عالیه عطایی

جابه جایی فیزیکی در فرآیند مهاجرت، مفاهیمی چون هویت، خانه و احساس تعلق را دگرگون ساخته و بحران فقدان را پدید می آورد. این پژوهش با هدف تبیین نقش اشیای بازمانده در بازسازی ذهنی مفهوم خانه برای مهاجر و تحلیل امکان دراماتیزه کردن آن ها در قالب شخصیت های تئاتر عروسکی انجام شده است. مسئله اصلی، چگونگی گذر شیء روزمره از یک امر فیزیکی به یک دال واجد هویت و در نهایت تبدیل آن به یک کاراکتر نمایشی است. چارچوب نظری این مطالعه بر تلفیق مفهوم «تخیل فعال» کارل گوستاو یونگ و نظریه «روح پنهان اشیا» استوار است. روش پژوهش، کیفی و با رویکرد پدیدارشناسی هرمنوتیک است که به صورت تحلیل مضمون روی روایت مستند «چتر» اثر عالیه عطایی پیاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اشیای بازمانده در تجربه زیسته مهاجر، از طریق مکانیسم روان شناختی تخیل فعال، به مثابه میانجی های نمادین ثبات روانی عمل کرده و بار عاطفی «خانه» را احیا می کنند. در ساحت دراماتورژی تئاتر عروسکی، این اشیا نه به عنوان ابزار صحنه، بلکه از طریق بازنمایی پدیدارشناختی خاطره و فرآیند جان بخشی (آنیمیسم)، قابلیت تبدیل به « شخصیت عروسکی » را دارا هستند؛ عروسکی که حامل هویت و راوی ناخودآگاه جمعی مهاجران است. در نهایت، این پژوهش چارچوبی بین رشته ای برای خوانش دراماتیک اشیای معنادار در نمایش عروسکی معاصر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تئاتر عروسکی ، تخیل فعال ، پدیدارشناسی خانه ، روح پنهان اشیا ، مهاجرت