معنای سکوت در سینمای برگمان (مهر هفتم، توت فرنگی های وحشی، نور زمستانی، سکوت و پرسونا)

سکوت در سینما، نه به مثابه فقدان صرف، بلکه به عنوان عنصری دیالکتیک در تقابل با صدا، واجد قدرت معناسازی است. پژوهش حاضر با هدف بازشناسی و گونه شناسی معنای سکوت در سینمای اینگمار برگمان، به تحلیل پنج اثر شاخص وی (مهر هفتم، توت فرنگی های وحشی، پرسونا، نور زمستانی و سکوت) می پردازد. مسئله اصلی تحقیق، تبیین چگونگی تبدیل «سکوت» از یک عنصر شنیداری به یک ساختار معنایی و فلسفی در آثار برگمان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل متن، سکوت را در مقام «غیاب آگاهانه» مورد واکاوی قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سکوت در سینمای برگمان در شش مقوله ساختاری شامل «روایت»، «پیرنگ»، «بیان شنیداری»، «تمهیدات دیداری»، «مفاهیم انتزاعی» و «نسبت جهان فیلم با واقعیت» مفصل بندی شده است. تحلیل داده ها حاکی از آن است که اگرچه سکوت در تمامی سطوح روایی جاری است، اما در ساحت «عناصر دیداری و شنیداری» و «دلالت های معنایی» کارکردی تعیین کننده دارد. نتایج نهایی نشان می دهد که معنای سکوت در آثار گزینش شده، فراتر از یک تکنیک، به مثابه ابزاری برای بازنمایی تروماهای وجودی، پوچی انسان معاصر و مهم تر از همه، «سکوت هستی شناختی خدا» عمل می کند. در واقع، برگمان از طریق سکوت، بحران ایمان و انزوای سوژه مدرن را به تجربه ای بصری-شنیداری بدل ساخته است.

کلیدواژه ها:

سکوت ، اینگمار برگمان ، سینمای مدرن ، اگزیستانسیالیسم ، تحلیل متن