القای آپوپتوز میتوکندریایی و مهار مسیرهای اتوفاژی در سلول های لوسمی لنفوبلاستیک حاد T توسط اگزوزوم های مشتق از سلول های کشنده طبیعی

مقدمه: لوسمی لنفوبلاستیک حاد یکی از شایع ترین بدخیمی های خونی است که مقاومت به درمان و عود بیماری همچنان از چالش های اساسی آن محسوب می شود. سلول های کشنده طبیعی با ترشح اگزوزوم های حاوی مولکول های سیتوتوکسیک می توانند بدون تماس مستقیم، بر سلول های سرطانی اثر بگذارند. با توجه به نقش تعیین کننده تعادل میان آپوپتوز و اتوفاژی در بقای سلول های لوسمیک، هدف این مطالعه بررسی اثر اگزوزوم های مشتق از سلول های کشنده طبیعی بر این محور تنظیمی در رده سلولی MOLT-۴ بود. روش کار: در این مطالعه تجربی، سلول های کشنده طبیعی از خون محیطی افراد سالم بهروش MACS جداسازی و با IL-۲ فعال شدند. اگزوزوم ها از محیط کشت استخراج و ازنظر مورفولوژی و اندازه تایید گردیدند. سپس، سلول های MOLT-۴ بهمدت ۴۸ ساعت با اگزوزوم ها تیمار شدند. میزان آپوپتوز با فلوسایتومتری (Annexin V/PI) ارزیابی و بیان ژن های BAX، BCL۲، Caspase-۹ (CASP۹)، Beclin-۱ (BECN۱)، ATG۵، LC۳B و FOXO۱ با Real-time PCR سنجیده شد. یافته ها: تیمار با اگزوزوم های مشتق از سلول های کشنده طبیعی موجب افزایش معنی دار درصد آپوپتوز (۰۰۱/۰>P) شد. بیان ژن های BAX (۰۰۰۵/۰>P) و CASP۹ (۰۰۱۴/۰>P) افزایش و بیان BCL۲ (۰۵/۰>P) کاهش یافت که منجر به افزایش نسبت BAX/BCL۲ گردید. همچنین همزمان، بیان ژن های مرتبط با اتوفاژی شامل BECN۱ (۰۱۳/۰>P)، ATG۵ (۰۰۹/۰>P) و LC۳B (۰۳۷/۰>P) و نیز فاکتور رونویسی FOXO۱ (۰۱/۰>P) بهطور معنی داری کاهش یافت. نتیجه گیری: اگزوزوم های مشتق از سلول های کشنده طبیعی با القای مسیر ذاتی آپوپتوز و مهار سیگنالینگ اتوفاژی، بقای سلول های لوسمی لنفوبلاستیک حاد را کاهش می دهند و می توانند به عنوان راهبردی نوین در ایمونوتراپی مبتنیبر وزیکول های خارج سلولی مطرح شوند.

کلیدواژه ها:

Acute Lymphoblastic ، Leukemia ، Apoptosis ، Autophagy ، Exosomes ، Natural Killer Cells ، لوسمی لنفوبلاستیک حاد ، سلول های کشنده طبیعی ، اگزوزوم ها ، آپوپتوز ، اتوفاژی