اثرات حفاظتی کوآنزیم Q۱۰ دربرابر صدمات اکسیداتیو تیواستامید روی بافت بیضه و پارامترهای بیوشیمیایی کبد و کلیه در موش صحرایی نر نژاد ویستار

مقدمه: استرس اکسیداتیو یکی از عوامل مهم صدمات بافتی و نارسایی ارگانهای مختلف بدن است. این موضوع اهمیت شناسایی آنتیاکسیدانهای مختلف را نشان میدهد. هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر حفاظتی کوآنزیم Q۱۰ دربرابر صدمات اکسیداتیو تیواستامید روی بافت بیضه و پارامترهای بیوشیمیایی کبد و کلیه بود. روش کار: در این پژوهش تجربی از ۲۰ سر موش صحرایی ویستار نر در ۴ گروه استفاده شد. گروه A )کنترل(، گروه B تیواستامید (۲۰۰ میلیگرم/کیلوگرم، تزریق داخلصفاقی دو بار در هفته)، گروه C کوآنزیم Q۱۰ (۱۰ میلیگرم/کیلوگرم روزانه بهشکل گاواژ) و گروه D کوآنزیم Q۱۰ (۱۰ میلیگرم/کیلوگرم گاواژ) و تیواستامید (۲۰۰ میلیگرم/کیلوگرم، تزریق داخلصفاقی دو بار در هفته) دریافت کردند. بعد از ۲۱ روز آنزیمهای آلانین ترانس آمیناز و آسپارتات ترانس آمیناز، نیتروژن اوره خون و کراتینین و مالون دی آلدهید در سرم خون سنجیده شده و توسط آزمون آماری تحلیل واریانس یکطرفه (آنوا) و آزمون تعقیبی توکی مورد بررسی آماری قرار گرفت. همچنین، بافت بیضه از جهت ضایعات هیستوپاتولوژیک (به شکل کیفی) بررسی شد. یافته ها: آنزیمهای آلانین ترانس آمیناز و آسپارتات ترانس آمیناز و نیز سطح سرمی مالون دی آلدهید در گروه B بهشکل معنیداری نسبت به گروه کنترل افزایش یافتند (۰۰۱/۰ ≤ P)، اما نیتروژن اوره خون و کراتینین سرم دچار تغییرات معنیداری نشدند (۰۵/۰ P ≥). بررسی هیستوپاتولوژیک بافت بیضه صدمات قابلتوجهی در مجاری اسپرمساز گروه B نشان داد، درحالیکه در گروه D بهبودی قابلتوجهی حاصل شده بود. نتیجهگیری: کوآنزیم Q۱۰ میتواند از صدمات سمی تیواستامید بر روی بافت بیضه، کبد و کلیه جلوگیری کند که این موضوع احتمالا بهعلت تاثیرات آنتیاکسیدانی کوآنزیم Q۱۰ است.

کلیدواژه ها:

Coenzyme Q۱۰ ، Kidney ، Liver ، Testis ، Thioacetamide ، تیواستامید ، کوآنزیم Q۱۰ ، بیضه ، کبد ، کلیه