نقش لپتین به عنوان یک نشانگر زیستی و هدف درمانی در بیماری های تروفوبلاستیک بارداری و پیشرفت به نئوپلازی تروفوبلاستیک بارداری: یک مرور روایی

بیماری های تروفوبلاستیک بارداری (GTD) طیفی از اختلالات ناشی از تکثیر غیرطبیعی تروفوبلاست از جمله مول هیداتیفرم، مول تهاجمی و کوریوکارسینوما را دربر می گیرند. این اختلالات اغلب با ناهنجاری های ژنتیکی همراه اند و می توانند با خطر تبدیل بدخیم، متاستاز یا عود بیماری همراه باشند. هدف این مقاله، مرور روایی شواهد موجود درباره نقش لپتین (LEP) به عنوان یک نشانگر زیستی و هدف درمانی بالقوه در GTD و فرآیند تبدیل بدخیم پس از آن است. لپتین، محصول ژن LEP، علاوه بر نقش شناخته شده خود در تنظیم انرژی، در فیزیولوژی جفت نیز نقش دارد و در فرآیندهایی مانند لانه گزینی، تهاجم، تکثیر، رگ زایی و بقای تروفوبلاست مشارکت می کند. مطالعات ایمونوهیستوشیمی و RT-PCR نشان داده اند که بیان لپتین و گیرنده آن (Ob-R) در مول هیداتیفرم کامل و جزئی، کوریوکارسینوما و تومورهای محل جفت، در مقایسه با جفت طبیعی، افزایش می یابد. این افزایش به ویژه به صورت رنگ آمیزی سیتوپلاسمی برجسته در سیتوتروفوبلاست ها گزارش شده است. بیان لپتین تحت تاثیر hCG، هایپوکسی، مسیرهای MAPK، cAMP/PKA و PI۳K/Akt و نیز سازوکارهای اپی ژنتیکی مانند متیلاسیون پروموتر LEP قرار دارد. شواهد سلولی نشان می دهد که لپتین می تواند تکثیر تروفوبلاست را افزایش دهد، آپوپتوز را کاهش دهد و گذار چرخه سلولی را تسهیل کند. همچنین، تعامل لپتین با Siglec-۶ ممکن است تهاجم و بقای سلولی را تقویت کند. با این حال، شواهد سرمی مستقیم در GTD هنوز محدود است؛ بنابراین در حال حاضر لپتین باید به عنوان یک نشانگر مکمل و پژوهشی در کنار hCG، نه جایگزین آن، در نظر گرفته شود. از نظر درمانی، هدف گیری محور لپتین/Ob-R، مسیرهای MAPK/PI۳K یا تعامل لپتین با Siglec-۶ در مدل های پیش بالینی می تواند رشد و تهاجم تروفوبلاستیک را کاهش دهد، اما کاربرد بالینی این رویکردها مستلزم انجام مطالعات انسانی، استانداردسازی روش های سنجش و ارزیابی ایمنی است.

کلیدواژه ها:

بیماری های تروفوبلاستیک بارداری ، تبدیل بدخیم ، تنظیم اپی ژنتیکی ، گیرنده لپتین ، لپتین ، نشانگر زیستی