پیش بینی مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان در درس شیمی بر اساس سبک های تدریس و یادگیری

پیشینه و اهداف: سبک های تدریس معلمان و یادگیری دانش آموزان ازجمله متغیرهای اثرگذار در ارائه آموزش متناسب با پرورش مهارت های انتقادی یادگیرندگان، است. هدف این پژوهش پیش بینی مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان در درس شیمی  بر اساس سبک های تدریس و یادگیری، بود. روش ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تبریز به تعداد۷۲۰ نفر بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۲۵۶ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب گردیدند. به منظور گردآوری داده ها در این پژوهش از پرسش نامه های سبک تدریس گراشا و ریچمن(۱۹۹۶)، سبک های یادگیری توولر و دیبوی(۲۰۰۳) و مهارت های تفکر انتقادی گنجی  و همکاران(۲۰۱۳)، استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه، بکار گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین سبک های تدریس، یادگیری و مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان در درس شیمی رابطه معنادار وجود دارد. متغیرهای پیش بین توانستند، ۴/۶۸ درصد تغییرات را در متغیر مهارت های تفکر انتقادی پیش بینی کنند. در بین متغیرهای پیش بین، سبک تدریس تسهیل گری بیشترین قدرت پیش بینی کنندگی را دارد و بعدازآن به ترتیب سبک تعاملی، مشاهده ای، مرجعیت رسمی، مدل شخصی، تجربی و گروهی، قرار داشتند. همچنین قدرت پیش بینی در سبک های  تخصصی، اکتشافی و ساختاریافته، معنی دار نیست. نتیجه گیری: نتایج بر نقش سبک های تدریس و یادگیری در افزایش مهارت های انتقادی دانش آموزان درس شیمی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مهارت های تفکر انتقادی ، سبک های تدریس ، سبک های یادگیری ، آموزش ، تفکر منطقی