بررسی نقش میانجی خودگویی ارگانیک در رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه

مقدمه: عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه تحت تاثیر عوامل جسمانی، فنی و روان شناختی قرار دارد. در این میان، خودتنظیمی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های روان شناختی، نقش اساسی در هدایت افکار، هیجان ها و رفتارهای مرتبط با عملکرد ایفا می کند. همچنین، خودگویی ارگانیک به عنوان یکی از فرایندهای شناختی درونی می تواند در انتقال اثر خودتنظیمی بر عملکرد ورزشی نقش موثری داشته باشد. هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی خودگویی ارگانیک در رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران نخبه در رشته های ورزشی مختلف بود که از میان آنان، ۴۰۰ نفر (۲۰۰ مرد و ۲۰۰ زن) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که خودتنظیمی، خودگویی ارگانیک را به طور معناداری پیش بینی کرد (۰۰۱/۰>P). همچنین، خودتنظیمی و خودگویی ارگانیک تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد ورزشی داشتند (۰۰۱/۰>P). نتایج آزمون بوت استرپ نیز نشان داد که خودگویی ارگانیک، رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد ورزشی را به طور معناداری میانجی گری می کند (۰۰۱/۰>P). مدل پژوهش توانست ۸/۶۴ درصد از واریانس عملکرد ورزشی را تبیین کند (۶۴۸/۰=R²). نتیجه گیری: عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه حاصل تعامل فرایندهای خودتنظیمی و شناختی است. خودتنظیمی از طریق تقویت خودگویی ارگانیک، زمینه بهبود عملکرد ورزشی را فراهم می کند. بر این اساس، آموزش مهارت های خودتنظیمی و اصلاح الگوهای خودگویی می تواند به ارتقای آمادگی روان شناختی و بهبود عملکرد ورزشکاران در شرایط رقابتی کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، خودگویی ارگانیک ، عملکرد ورزشی ، ورزشکاران نخبه ، مدل یابی معادلات ساختاری