تجارب امدادگران در دفاع مقدس ایران و عراق: یک مطالعه کیفی

زمینه و هدف: با توجه به این که تهدیدهای آینده و نوین از هر نوعی که باشند، نیازمند به شبکه امدادگر و نجات بخش در صحنه بهداشت و درمان را اجتناب ناپذیر می کند، لذا استفاده از تجارب افرادی که در زمان دفاع مقدس به عنوان امدادگر و کادر درمان در حال خدمت رسانی بوده، به منظور ارائه راه کارهای عملیاتی، درمانی و نجات بخش مصدومان سودمند خواهد بود، به همین دلیل مطالعه حاضر به بیان تجارب پرستاران دفاع مقدس ایران و عراق می پردازد. روش ها: در این مطالعه از روش تحلیل محتوای قراردادی با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختار یافته استفاده شد. ۱۵ نفر از پرستاران با تجربه زمان دفاع مقدس تحمیلی با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای اطمینان از گستردگی دیدگاه ها، از نمونه گیری با تنوع حداکثری استفاده شد که امکان حضور در عملیات های مختلف و سابقه های مختلف حضور در دفاع مقدس توسط شرکت کنندگان نیز مدنظر قرار گرفت تا تنوع دیدگاه ها بیشتر شود. تمایل به مشارکت شرط ورود به مطالعه بود و افرادی که تمایلی به مصاحبه نداشتند، از مطالعه حذف شدند. در نهایت مصاحبه ها با نرم افزار MAXQDA نسخه ۱۰ مورد بررسی و آنالیز قرار گرفت.یافته ها: در تحلیل مصاحبه ها، پنج طبقه اصلی آمادگی و مواجهه با شرایط دفاع مقدس، تجارب بالینی و حرفه ای در دفاع مقدس، بعد روانی و عاطفی دفاع مقدس، تعاملات اخلاقی و انسانی در دفاع مقدس، تغییرات ساختاری و آموزشی پس از دفاع مقدس استخراج شد.نتیجه گیری: تجارب پرستاران زمان دفاع مقدس می تواند در اتخاذ سیاست و راهبردها تاثیرگذار بوده، تا با آموزش و استفاده از این تجارب در مواقع مشابه بتوان جان افراد زیادی را نجات داد. بنابراین انتظار می رود نسبت به سیاستگزاری جهت تبیین تجارب پرستاران حاضر در دفاع مقدس با بکارگیری این تجارب از سوی دست اندرکاران در بحران ها و تهدیدات مشابه با ایفای نقش موثر بتوان شاهد عملکرد بهتر و تلفات انسانی کمتر باشیم.

کلیدواژه ها:

تجربه ، امدادگر ، دفاع مقدس ، ایران ، عراق