خسارات انسانی غیرنظامیان ایرانی بر اثر حملات توپخانه ای حکومت بعثی عراق در طول جنگ تحمیلی (۱۳۶۷-۱۳۵۹)

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 13

فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_BEHRAZM-8-2_006

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: در طول هشت سال جنگ تحمیلی، تعدادی از شهرها و روستاهای کشورمان مورد حمله توپخانه ای ارتش حکومت بعثی عراق قرار گرفتند. هدف از انجام این مطالعه تعیین تلفات انسانی ناشی از حملات توپخانه ای عراق به مناطق غیر نظامی ایران در طول هشت سال جنگ تحمیلی می باشد. روش ها: این مطالعه با همکاری سازمان ایثارگران نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران صورت گرفته است. اطلاعات مورد نیاز از گزارش های روزانه واحدهای مختلف نظامی و انتظامی کشور در خلال جنگ تحمیلی که در بایگانی آن سازمان موجود می باشد، استخراج شده است. اطلاعات جمع آوری شده شامل: تاریخ و زمان حمله، شهر یا روستای مورد حمله قرار گرفته، تعداد شهداء و مجروحین در هر حمله است.یافته ها: در طول ۸ سال جنگ تحمیلی حداقل ۳۳۸۱ گزارش از حملات توپخانه ای ارتش بعثی عراق به مناطق غیر نظامی کشورمان ثبت شده است. شدت این حملات از شلیک یگ گلوله توپ تا گلوله باران متداوم در طول ۲۴ ساعت متغییر بوده است. بر اثر این حملات حداقل ۲۷۶۳ نفر از هموطنان مان شهید و ۱۶۵۶۳ نفر دیگر مجروح شده اند. بیشترین تعداد حملات در سال های ۱۳۶۰ و ۱۳۵۹ گزارش شده و بیشترین تعداد شهداء نیز به ترتیب با ۱۲۵۸ و ۱۰۲۶ در سال های ۶۰ و ۵۹ ثبت شده است. در این حملات ۲۵ شهر و ۳۶ روستا هدف قرار گرفته اند. شهر آبادان بیشترین تعداد حمله و همچنین بیشترین تعداد شهید و مجروح را بر اثر این حملات داشته است.نتیجه گیری: تهیه دستورالعمل های لازم به جهت حفظ و مراقبت از ساکنین شهرها و روستاهای مرزی که ممکن است در خطر چنین حملاتی باشند ضروری می باشد. از اقدامات پیشگیرانه می توان به موارد ذیل اشاره نمود: ساخت پناهگاه در شهرهای مرزی، آموزش مردم برای حفاظت از خودشان در اینگونه حملات، آموزش پرسنل درمانی و دفاع شهری برای مقابله با حملات توپخانه ای.

نویسندگان

شعاع الدین فلاح دوست

مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا، بیمارستان سینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

علی خاجی

مرکز تحقیقات سالمندی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران