هستی شناسی سلبی و راه حل مسئله «سازنده های صدق» برای قضایای کاذب و سالبه در اندیشه امام خمینی (ره) و تطبیق با فلسفه تحلیلی معاصر

این مقاله به بررسی راه حل نوآورانه امام خمینی برای معضل تاریخی سازنده های صدق در قضایای سالبه می پردازد. نظریه مطابقت با چالش تبیین صدق گزاره های سلبی مانند «سقراط پرواز نمی کند» مواجه است که به پذیرش واقعیات منفی یا راه حل های پیچیده متافیزیکی منجر شده است. امام خمینی با ارائه مفهوم «خلو صفحه الواقع» راه حلی کم هزینه و انسجام یافته عرضه می کند که بر اساس آن، صدق گزاره های سالبه نه ناشی از وجود امور عدمی، بلکه نتیجه خالی بودن بستر کاملا ایجابی واقعیت از محکی گزاره است. این نظریه با بازتعریف ساختار قضیه و جایگزینی «هوهویت» به جای «نسبت حکمیه» در گزاره های بنیادین، و با تاکید بر «حکایت تصدیقیه» به عنوان ملاک صدق، از افزایش موجوداتی با وجود فرضی جلوگیری می کند. این نظریه ریشه در اصول حکمت متعالیه مانند اصالت وجود و نیز عرفان نظری دارد و نشان می دهد که چگونه این دیدگاه از عهده تبیین صدق گزاره های مربوط به معدومات و ممتنعات برمی آید. در مقایسه تطبیقی با نظریه های معاصر مانند حذف گرایی آرمسترانگ و نظریه ناسازگاری، مزایای رویکرد امام خمینی در حفظ انسجام متافیزیکی و پرهیز از پیچیدگی های غیرضروری آشکار می شود. این پژوهش با روش تحلیلی - متنی نشان می دهد که نظریه امام خمینی نه تنها راه حلی کارآمد برای بحرانی تاریخی در فلسفه اسلامی و غربی ارائه می دهد، بلکه الگویی از متافیزیک کمینه گرا به معنای پرهیز از وجودات فرضی و نظام مند را عرضه می کند که قابلیت گفتگو با مباحث معاصر فلسفه تحلیلی را داراست.

کلیدواژه ها:

سازنده صدق ، قضایای سالبه ، واقعیات منفی ، امام خمینی ، هستی شناسی سلبی ، خلو صفحه الواقع ، هوهویت ، نظریه مطابقت