بازخوانی انتقادی مستندات ناصر القفاری پیرامون غلو آمیز بودن اعتقادات شیعه در مسئله امامت

اتهام غلو (نسبت دادن جایگاه الهی به افراد) همواره از سوی بزرگان جریان های سلفی، خصوصا ناصر القفاری، به باورهای شیعه در مسئله امامت وارد شده است. القفاری در آثار خود مواردی مانند نسبت ربانیت، خلق افعال، اشتراک ائمه علیهم السلام با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در صفت نبوت، توسل به ائمه علیهم السلام و مواردی این چنین را مصداق غلو دانسته و معتقد است این آموزه ها در سیره سلف صالح وجود ندارد و بدعتی شیعی محسوب می شود.این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی، ابتدا به استخراج و تبیین ادله ناصر القفاری پرداخته، سپس با نقد هر یک از مدعیات او بر پایه منابع قرآنی، روایی و آرای علمای فریقین (به ویژه اهل سنت) بررسی می کند که آیا این اتهامات بر مبانی اعتقادی شیعه منطبق است یا خیر.یافته های این تحقیق نشان می دهد ادعای غلوانگاری وهابیت، نه تنها بر شواهد معتبر استوار نیست، بلکه بسیاری از این باورها در سنت اسلامی، حتی در منابع اهل سنت، ریشه دارد و موردتایید علما و سیره مسلمین است؛ بنابراین، نقدهای القفاری عمدتا بر درکی ناقص یا کلیشه ای از اعتقادات شیعه استوار شده و فاقد انصاف علمی است.

کلیدواژه ها:

امامت ، شیعه امامیه ، غلو ، وهابیت ، ناصر القفاری