تبیین پیوندها و ملازمات عرفانی «معرفت نفس» با «معرفت رب»

در آموزه های اسلامی، «معرفت نفس» به عنوان راهکاری اساسی و نردبان معرفتی برای دستیابی به «معرفت رب» تبیین شده است. این پژوهش با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی و با رویکردی عرفانی، به تبیین چگونگی کاربردی سازی مبانی عرفان نظری با محوریت «نفس ناطقه انسانی» به عنوان واسطه ای کلیدی در فرآیند شناخت خداوند می پردازد. بر اساس یافته های پژوهش، هفده رابطه دقیق عرفانی بین معرفت نفس و معرفت رب در قالب یک نظام منسجم شناسایی و تنظیم شده است. این شبکه از روابط نشان می دهد که به کارگیری نظام مند مبانی حکمی و عرفانی، نقشی اساسی در درک سطوح عمیق و بطونی متون دینی، از جمله آیات قرآن کریم و روایات اهل بیت: دارد. از این رو، شناخت دقیق مراتب نفس و سیر در عوالم درونی آن، پژوهشگر را به شناخت اسماء و صفات الهی رهنمون می سازد. دستاورد نهایی پژوهش تایید می کند که کاربردی سازی این اصول، نه تنها در تبیین نظری رابطه خودشناسی و خداشناسی، بلکه در تحقق عملی معرفت الهی و سلوک عرفانی نیز راهگشا و اثرگذار است. این پژوهش گامی در راستای نشان دادن ظرفیت های کاربردی عرفان نظری در حوزه خداشناسی و ارائه الگویی نظام مند برای تلفیق خودشناسی و خداشناسی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

خودشناسی ، خداشناسی ، معرفت نفس ، قواعد عرفانی ، عرفان نظری