آموزش واج های صامت و مصوت زبان فارسی در بستر یادگیری الکترونیکی: مقایسه اثربخشی روش های تدریس مبتنی بر یادیارها و سخنرانی

هدف پژوهش حاضر، مقایسه ی اثربخشی دو روش تدریس مبتنی بر یادیارها و سخنرانی در یادگیری الکترونیکی واج های صامت و مصوت زبان فارسی در دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر ارومیه است. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل می باشد. جامعه ی آماری شامل ۱۷۴۱۰ نفر از دانش آموزان پایه اول ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۱ بود که با توجه به گستردگی جامعه آماری ۶۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۳۰ نفری آزمایش و کنترل گمارش شدند. گروه آزمایش با روش تدریس مبتنی بر یادیارها و گروه کنترل با روش سخنرانی آموزش دیدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون املای معلم ساخته بر پایه واج های صامت و مصوت بود که روایی صوری و محتوایی آن توسط پنج متخصص تایید و پایایی آزمون با آلفای کرونباخ ۰٫۸ محاسبه شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۴ و آزمون تحلیل واریانس تجزیه وتحلیل گردید. نتایج نشان داد تفاوت معنی داری میان دو گروه در پس آزمون وجود دارد و اندازه ی اثر نیز نشانگر اثربخشی بیشتر روش مبتنی بر یادیارها نسبت به سخنرانی است. بدین ترتیب، استفاده از یادیارها در محیط های یادگیری الکترونیکی می تواند موجب ارتقای کیفیت آموزش زبان فارسی در پایه اول ابتدایی و تحول در رویکردهای آموزشی نسل های جدید آلفا و بتا شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر یادیارها ، روش تدریس مبتنی بر سخنرانی ، یادگیری الکترونیکی ، واج های زبان فارسی ، دانش آموزان