بهینه سازی شرایط هیدرولیز برای تولید پروتئین هیدرولیزشده از ضایعات میگوی موزی (Fenneropenaeus merguiensis) و خصوصیات عملکردی آن

بازیافت ضایعات حاصل از فراوری موادغذایی یک روش صنعتی مهم برای به دست آوردن منابع پروتئینی با ارزش افزوده بالاست. هدف از مطالعه حاضر، بهبود یک فرایند آنزیمی موثر و سازگار با محیط زیست برای تولید پروتئین هیدرولیزشده از ضایعات میگوی موزی بود. بهینه سازی شرایط هیدرولیز آنزیمی برای به حداکثر رساندن درجه هیدرولیز و میزان پروتئین هیدرولیزشده از ضایعات سر و پوست میگوی موزی، به طور جداگانه، با استفاده از روش تجزیه وتحلیل سطح پاسخ  طبق طراحی باکس-بنکن انجام شد. شرایط هیدرولیز شامل: زمان (۵، ۱۰، ۱۵ دقیقه)، pH (۵/۶، ۵/۷، ۵/۸)، پلاسمای سرد (۵۰، ۶۰، ۷۰ ولت) و نسبت آنزیم به سوبسترا (۵/۰، ۱، ۵/۱ درصد)، بود. میزان درجه هیدرولیز و پروتئین هیدرولیزشده از ضایعات پوست میگو نسبت به بخش سر آن بیشتر بود. نتایج نشان داد که بیشینه درجه هیدرولیز سر و پوست میگو به ترتیب با مقدار ۴۷/۵۷ و ۱۱/۶۰ درصد، در تیمار مدت زمان ۱۵ دقیقه، پلاسمای سرد ۶۰ ولت، غلظت آنزیم به سوبسترا ۵/۱ درصد و ۵/۸ pH= حاصل گردید. بیشینه میزان پروتئین هیدرولیزشده سر و پوست میگو به ترتیب با مقدار ۰۱/۳ و ۲۶/۳ درصد حاصل شد. ضریب تعیین R۲adj برای درجه هیدرولیز سر، درجه هیدرولیز پوست، پروتئین هیدرولیزشده سر و پروتئین هیدرولیزشده پوست به ترتیب ۹۷۸۶/۰، ۹۳۳۰/۰، ۹۱۳۰/۰ و ۹۴۸۲/۰ بود. تاثیر متغیر مستقل pH بر میزان پروتئین هیدرولیزشده و درجه هیدورلیز سر و پوست میگو موثرتر از سایر شاخص ها بود. پروتئین هیدرولیزشده از سر و پوست میگو خواص آنتی اکسیدانی و ضدمیکروبی خوبی نشان داد. این یافته ها بر پتانسیل ضایعات میگوی موزی برای تولید هیدرولیزهای عملکردی و زیست فعال با کاربردهای متنوع تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

هیدرولیز ، پاپائین ، پروتئین هیدرولیزشده ، ضایعات ، میگوی موزی