<span lang="FA">رتبه بندی نواحی شهری براساس شاخص های شهر هوشمند (نمونه موردی منطقه ۷ تهران)

شهرنشینی فزاینده، افزایش روزافزون جمعیت و مشکلات عظیم اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی حاصل از آنها به همراه رشد و گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات- به عنوان عمده ترین محور تحول و توسعه در جهان- شاخصه اصلی قرن ۲۱ در سطح جهانی است که تنها ازطریق یک رویکرد سیستماتیک حل می شود. در این راستا برنامه ریزان شهری در سراسر جهان می کوشند مدل هایی را برای توسعه شهرهای قرن ۲۱ و مقابله با چالش های کنونی آنها ارائه دهند که توسعه شهر هوشمند یکی از این مفاهیم جدید است. هدف از این پژوهش رتبه بندی نواحی منطقه ۷ تهران براساس شاخص های شهر هوشمند و با استفاده از روش های تصمیم گیری چند معیاره می باشد. شاخص های شهر هوشمند به دو صورت ذهنی و عینی قابل بررسی هستند. بعد ذهنی شامل بررسی میزان رضایتمندی شهروندان منطقه ۷ شهرداری تهران در هر یک از شاخص های اقتصاد، شهروند، زندگی، محیط زیست، حکمروایی و پویایی هوشمند است و بعد عینی شهر هوشمند متناظر بر شاخص های پویایی، محیط زیست، حکمروایی، شهروند و زندگی، اقتصاد و شهر هوشمند اشاره داشته و آماره های آن از آمارنامه ۱۳۹۹ قابل استخراج می باشد. بررسی بخش ذهنی با روش پیمایش، تکنیک پرسش نامه و نرم افزار SPSS و بخش عینی با روش تاپسیس فازی انجام گردید. برای وزن دهی شاخص های پنج گانه از روش آنتروپی شانون، و از نظرات ۲۵ کارشناس استفاده شده است. نتایج رتبه بندی نواحی ۵ گانه با استفاده از روش تاپسیس فازی نشان داد که ناحیه سه در رتبه اول و ناحیه یک در رتبه ۵ به لحاظ شاخص های شهر هوشمند قرار دارند.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، فناوری ، بعد عینی و ذهنی ، منطقه ۷ شهرداری تهران