ارزیابی تجربی نقش شبکه ارتباطی کنشگران در موفقیت تجدید حیات شهری (مطالعه موردی: شهر نکا)

هدف این پژوهش، ارزیابی تجربی نقش شبکه ارتباطی کنشگران در موفقیت تجدید حیات شهری با رویکرد توسعه درون زا در شهر نکا است. پژوهش حاضر با استفاده از روش پیمایشی-تحلیلی انجام شد و جامعه آماری شامل ۵۰ نفر از کنشگران دولتی، خصوصی، دانشگاهی و سازمان های مردم نهاد بود. نمونه گیری به روش در دسترس صورت گرفت و داده ها با استفاده از پرسش نامه ساخت یافته جمع آوری شد. پرسش نامه شامل چهار بخش اصلی: ظرفیت های سازمانی و تشکیلاتی، ظرفیت های قانونی و مقرراتی، ظرفیت های مالی و انسانی، و شبکه ارتباطی و همکاری میان کنشگران بود. پایایی ابزار با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۹۲ تایید شد و صحت ساختاری داده ها با تحلیل عاملی اکتشافی مورد تایید قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که ظرفیت مالی و انسانی بیشترین نقش را در توانمندسازی کنشگران برای تحقق اهداف تجدید حیات شهری دارند و ظرفیت های قانونی و ساختاری به عنوان عوامل تسهیل گر اثرگذار هستند. شبکه ارتباطی میان کنشگران شامل سه بعد اصلی ارجاع، همکاری و اعتماد است که تعامل هماهنگ میان آن ها موفقیت مداخلات بازآفرینی را تضمین می کند. همچنین، نوع سازمان کنشگر تفاوت معناداری در میزان بهره مندی از ظرفیت ها و ارزیابی شبکه ارتباطی ایجاد می کند، به گونه ای که بخش خصوصی و دانشگاهی نسبت به گروه دولتی دیدگاه متفاوتی دارند. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد که شبکه ارتباطی منسجم و ظرفیت نهادی توانمند، پایه ای اساسی برای موفقیت برنامه های بازآفرینی شهری است و تمرکز بر تقویت منابع مالی، نیروی انسانی متخصص، شفافیت وظایف و هماهنگی میان بخشی، اثربخشی سیاست های توسعه درون زا را تضمین می کند. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد که شبکه ارتباطی منسجم و ظرفیت نهادی توانمند، پایه ای اساسی برای موفقیت برنامه های بازآفرینی شهری است و تمرکز بر تقویت منابع مالی، نیروی انسانی متخصص، شفافیت وظایف و هماهنگی میان بخشی، اثربخشی سیاست های توسعه درون زا را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

تجدید حیات شهری ، شبکه ارتباطی ، کنشگران شهری ، ظرفیت نهادی ، توسعه درون زا