خودکارآمدی فناوری، درگیری با فناوری و لذت تدریس در میان معلمان زبان انگلیسی ایران: مدلی با نقش تعدیل گری سن

پیشینه و اهداف: ادغام فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی امروزه به بخشی عادی از شیوه های آموزشی تبدیل شده است. این ادغام می تواند باانگیزه معلمان، تجربه های هیجانی و آسایش شغلی آنان مرتبط باشد. پژوهش های پیشین عمدتا بر موضوعاتی مانند پذیرش فناوری، مهارت های فنی و نگرش نسبت به فناوری آموزش تمرکز داشته اند، درحالی که به پیامدهای هیجانی استفاده از فناوری توجه بسیار کمتری شده است. به ویژه، هیجان های مثبت مانند لذت تدریس کمتر مورد بررسی قرار گرفته اند. سن معلم در این زمینه می تواند اهمیت بسزایی داشته باشد. پژوهش حاضر روابط میان «خودکارآمدی فناوری»، «درگیری با فناوری» و لذت تدریس را در میان دبیران زبان انگلیسی دبیرستان ها در ایران بررسی کرد. این مطالعه نقش «درگیری با فناوری» را به عنوان میانجی بین رابطه «خودکارآمدی فناوری»؛ و لذت تدریس و نقش سن را به عنوان متغیر تعدیل در رابطه سه متغیر مذکور بررسی کرده است.روش ها: در این پژوهش از طرح همبستگی استفاده شد. شرکت کنندگان شامل ۱۹۴ دبیر زبان انگلیسی دبیرستان های ایران بودند که از طریق نمونه گیری هدفمند و با استفاده از سکوهای شبکه های اجتماعی جذب شدند. مشارکت داوطلبانه و ناشناس بود. معلمان سه پرسش نامه خوداظهاری را برای سنجش «خودکارآمدی فناوری»، «درگیری با فناوری» و لذت تدریس زبان خارجی تکمیل کردند. همه ابزارها پس از اجرای دقیق فرایند ترجمه، بازترجمه و اعتبارسنجی محتوایی به زبان فارسی اجرا شدند. لذت تدریس با مقیاسی سنجیده شد که لذت شخصی، لذت مرتبط با دانش آموز و لذت تعامل با همکاران را در بر می گرفت. «درگیری با فناوری» میزان مشارکت رفتاری، شناختی، انگیزشی و اجتماعی معلمان با فناوری های دیجیتال را ارزیابی می کرد. «خودکارآمدی فناوری» نیز توان ادراک شده معلمان برای استفاده آموزشی، حرفه ای و ارتباطی از فناوری را می سنجید. سن به صورت متغیر مقوله ای عملیاتی شد. پیش از تحلیل، داده ها از نظر نرمال بودن، هم خطی چندگانه و مناسب بودن برای آزمون های پارامتریک بررسی شدند. برای آزمون روابط میانجی گری، تعدیل گری و «میانجی گری تعدیل شده» از مدل یابی معادلات ساختاری و تحلیل های مبتنی بر رگرسیون استفاده شد. روابط غیرمستقیم با بهره گیری از فاصله های اطمینان «بوت استرپ» ارزیابی شدند تا برآوردی دقیق از روابط شرطی حاصل شود.یافته ها: نتایج نشان داد که «خودکارآمدی فناوری» با هر دو متغیر «درگیری با فناوری» و لذت تدریس رابطه مثبت دارد. «درگیری با فناوری» نیز با «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس رابطه مثبت نشان داد. سن معلمان رابطه میان «درگیری با فناوری» و لذت تدریس را به طور معنادار تعدیل کرد. در میان معلمان جوان تر، سطوح بالاتر «درگیری با فناوری» با لذت تدریس بیشتر همراه بود؛ اما در میان معلمان مسن تر، این رابطه ضعیف و از نظر آماری معنادار نبود. «خودکارآمدی فناوری» در میان معلمان مسن تر با «درگیری با فناوری» رابطه منفی داشت. تحلیل های میانجی گری تعدیل شده همچنین نشان داد که تنها در میان معلمان جوان تر «درگیری با فناوری» در رابطه بین «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس نقش میانجی دارد. برای معلمان مسن تر، رابطه غیرمستقیم به سطح معناداری آماری نرسید. پس از تثبیت سهم «درگیری با فناوری»، رابطه میان «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس در حد بسیار کم توسط عامل سن تعدیل می شود.پیشینه و اهداف: ادغام فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی امروزه به بخشی عادی از شیوه های آموزشی تبدیل شده است. این ادغام می تواند باانگیزه معلمان، تجربه های هیجانی و آسایش شغلی آنان مرتبط باشد. پژوهش های پیشین عمدتا بر موضوعاتی مانند پذیرش فناوری، مهارت های فنی و نگرش نسبت به فناوری آموزش تمرکز داشته اند، درحالی که به پیامدهای هیجانی استفاده از فناوری توجه بسیار کمتری شده است. به ویژه، هیجان های مثبت مانند لذت تدریس کمتر مورد بررسی قرار گرفته اند. سن معلم در این زمینه می تواند اهمیت بسزایی داشته باشد. پژوهش حاضر روابط میان «خودکارآمدی فناوری»، «درگیری با فناوری» و لذت تدریس را در میان دبیران زبان انگلیسی دبیرستان ها در ایران بررسی کرد. این مطالعه نقش «درگیری با فناوری» را به عنوان میانجی بین رابطه «خودکارآمدی فناوری»؛ و لذت تدریس و نقش سن را به عنوان متغیر تعدیل در رابطه سه متغیر مذکور بررسی کرده است.روش ها: در این پژوهش از طرح همبستگی استفاده شد. شرکت کنندگان شامل ۱۹۴ دبیر زبان انگلیسی دبیرستان های ایران بودند که از طریق نمونه گیری هدفمند و با استفاده از سکوهای شبکه های اجتماعی جذب شدند. مشارکت داوطلبانه و ناشناس بود. معلمان سه پرسش نامه خوداظهاری را برای سنجش «خودکارآمدی فناوری»، «درگیری با فناوری» و لذت تدریس زبان خارجی تکمیل کردند. همه ابزارها پس از اجرای دقیق فرایند ترجمه، بازترجمه و اعتبارسنجی محتوایی به زبان فارسی اجرا شدند. لذت تدریس با مقیاسی سنجیده شد که لذت شخصی، لذت مرتبط با دانش آموز و لذت تعامل با همکاران را در بر می گرفت. «درگیری با فناوری» میزان مشارکت رفتاری، شناختی، انگیزشی و اجتماعی معلمان با فناوری های دیجیتال را ارزیابی می کرد. «خودکارآمدی فناوری» نیز توان ادراک شده معلمان برای استفاده آموزشی، حرفه ای و ارتباطی از فناوری را می سنجید. سن به صورت متغیر مقوله ای عملیاتی شد. پیش از تحلیل، داده ها از نظر نرمال بودن، هم خطی چندگانه و مناسب بودن برای آزمون های پارامتریک بررسی شدند. برای آزمون روابط میانجی گری، تعدیل گری و «میانجی گری تعدیل شده» از مدل یابی معادلات ساختاری و تحلیل های مبتنی بر رگرسیون استفاده شد. روابط غیرمستقیم با بهره گیری از فاصله های اطمینان «بوت استرپ» ارزیابی شدند تا برآوردی دقیق از روابط شرطی حاصل شود.یافته ها: نتایج نشان داد که «خودکارآمدی فناوری» با هر دو متغیر «درگیری با فناوری» و لذت تدریس رابطه مثبت دارد. «درگیری با فناوری» نیز با «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس رابطه مثبت نشان داد. سن معلمان رابطه میان «درگیری با فناوری» و لذت تدریس را به طور معنادار تعدیل کرد. در میان معلمان جوان تر، سطوح بالاتر «درگیری با فناوری» با لذت تدریس بیشتر همراه بود؛ اما در میان معلمان مسن تر، این رابطه ضعیف و از نظر آماری معنادار نبود. «خودکارآمدی فناوری» در میان معلمان مسن تر با «درگیری با فناوری» رابطه منفی داشت. تحلیل های میانجی گری تعدیل شده همچنین نشان داد که تنها در میان معلمان جوان تر «درگیری با فناوری» در رابطه بین «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس نقش میانجی دارد. برای معلمان مسن تر، رابطه غیرمستقیم به سطح معناداری آماری نرسید. پس از تثبیت سهم «درگیری با فناوری»، رابطه میان «خودکارآمدی فناوری» و لذت تدریس در حد بسیار کم توسط عامل سن تعدیل می شود.

کلیدواژه ها:

سن ، دبیران زبان انگلیسی ، خود کارآمدی فناوری ، درگیری با فناوری ، لذت تدریس