الگوی حکمرانی رسانه های اجتماعی در جمهوری اسلامی ایران

حکمرانی رسانه های اجتماعی در عصر شبکه محوری، فراتر از کنترل سنتی، به مانند فرایندی چندبازیگری و مشارکتی برای راهبری تعامل نظام مند کنشگران حکومتی و غیرحکومتی در قلمروهای ملی و فراملی تعریف می شود. هدف این پژوهش کاربردی توسعه ای، تدوین الگوی بومی حکمرانی رسانه های اجتماعی در جمهوری اسلامی ایران با شناسایی ابعاد، مولفه ها و راهکارهای اجرایی آن است. روش پژوهش توصیفی با رویکرد آمیخته کمی کیفی است که داده ها از راه مطالعات کتابخانه ای، مصاحبه با خبرگان و پرسشنامه، گردآوری، و با روش تحلیل مضمون تحلیل شده است. این پژوهش الگوی حکمرانی رسانه های اجتماعی در جمهوری اسلامی ایران را به عنوان نظامی چندبعدی، پویا و هنجارمند تبیین می کند که با عبور از رویکردهای خطی و دستوری، به دنبال استقرار حکمرانی هوشمند، مشارکتی و شبکه ای است. این الگو بر پایه هشت بعد درهم تنیده (قانون، فناوری، فرهنگ، اجتماع، امنیت، اقتصاد، سیاست و محیط زیست) و با اتکا به اسناد بالادستی و ارزش های اسلامی ایرانی استوار است. سازوکار اجرایی الگو، چرخه ای پیوسته، داده محور و مبتنی بر بازخورد است که از طریق «سیاست گذاری»، «تنظیم گری» و «تسهیل گری»، ضمن جداسازی راهبردی نسبت به سکوهای داخلی و خارجی، به دنبال ایجاد تعادل میان آزادی های مسئولانه، توسعه اقتصاد دیجیتال و امنیت ملی است. سرانجام، این الگو با بهره گیری از فناوری های نوین مانند هوش مصنوعی و تاکید بر عدالت دیجیتال، مسیری سوم را در تقابل سنتی آزادی و امنیت ارائه می کند تا فضای مجازی را از عرصه تنها امنیتی به بستری برای تمدن سازی نوین اسلامی و گفتمانی جایگزین در برابر هژمونی دیجیتال غربی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، رسانه اجتماعی ، الگو ، حکمرانی رسانه های اجتماعی ، جمهوری اسلامی ایران