بررسی اثرات توانمندسازی زنان روستایی بر زیست پذیری خانوارهای روستایی در مناطق کوهستانی زاگرس مطالعه موردی شهرستان کوهرنگ

هدف پژوهش حاضر بررسی اثرات توانمندسازی زنان روستایی بر زیست پذیری خانوارهای روستایی است. این پژوهش از نظر هدف به عنوان یک پژوهش کاربردی است که از نظر شیوه اجرا به صورت توصیفی- تحلیلی انجام گردیده است. جامعه آماری تحقیق را روستاهای شهرستان کوهرنگ تشکیل داده است که بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۱۵۳۵ نفر بوده است که با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۳۸۱ نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. به منظور تجزیه و تحلیل یافته های تحقیق از آزمون تی تک نمونه ای، تحلیل رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر استفاده شده است. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که وضعیت توانمندسازی زنان با میانگین ۰۸۲/۳ مطلوب و وضعیت زیست پذیری خانوارهای روستایی نیز با میانگین ۰۷۴/۳ مطلوب ارزیابی شده است. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که شاخص اجتماعی با مقدار ضریب بتای ۳۶۴/۰، شاخص اقتصادی با مقدار ضریب بتای ۳۰۹/۰، شاخص مهارت و توسعه منابع انسانی با مقدار ضریب بتای ۲۴۷/۰، شاخص نهادگرایی و تشکل سازی با مقدار ضریب بتای ۲۰۷/۰ و شاخص آموزش و آگاهی بخشی با ضریب بتای ۱۴۷/۰به ترتیب بر زیست پذیری خانوارهای روستایی تاثیر گذار هستند. همچنین نتایج تحلیل مسیر نشان داد که متغیر اجتماعی با مقدار اثر کلی ۵۸۱/۰ بیشترین تاثیر را بر زیست پذیری خانوارهای روستایی داشته است و متغیر آموزش و آگاهی بخشی با مقدار اثر کلی ۱۴۷/۰ کم ترین تاثیر را داشته است. همچنین متغیر اقتصادی با مقدار اثرکلی ۴۹۸/۰، متغیر مهارت و توسعه منابع انسانی با مقدار اثر کلی ۴۱۲/۰ و متغیر نهادگرایی و تشکل سازی با مقدار اثر کلی ۳۱۸/۰ به ترتیب در رتبه های دوم تا چهارم اثرگذارترین متغیرها بر زیست پذیری خانوارهای روستایی هستند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی" ، زیست پذیری" ، توسعه پایدار" ، زنان" ، " ، شهرستان کوهرنگ"