بررسی رابطه واقعیت های نهادی و واقعیت های فیزیکی با تاکید بر نقش آگاهی پدیداری

یکی از پرسش های بنیادین در فلسفه اجتماع این است که آیا واقعیت های نهادی را می توان به واقعیت های فیزیکی فروکاست یا نه. با وجود تبیین های رایج در هستی شناسی اجتماعی، نسبت میان واقعیت های نهادی و آگاهی پدیداری کمتر بررسی شده است. این مقاله با بازسازی و تکمیل هستی شناسی اجتماعی جان سرل بر پایه مبانی فلسفه ذهن دیوید چالمرز، از فروکاهش ناپذیری واقعیت های نهادی دفاع می کند. استدلال اصلی آن است که واقعیت های نهادی بر حیث التفاتی جمعی مبتنی اند و حیث التفاتی نیز بدون آگاهی پدیداری، یعنی کیفیت سوبژکتیو تجربه، تحقق نمی یابد. از آنجا که آگاهی پدیداری، بر اساس استدلال های ضدفیزیکالیستی، ترتب منطقی بر واقعیت های فیزیکی ندارد و تبیین فروکاهشی از آن ممکن نیست، واقعیت های نهادی نیز به دلیل وابستگی به آن، قابل فروکاست به واقعیت های فیزیکی نخواهند بود. این مقاله همچنین نشان می دهد که استدلال های ضدفیزیکالیستی، از جمله استدلال تصورپذیری و اتاق چینی، با بازسازی مناسب، در دفاع از این مدعا قابل استفاده اند.

کلیدواژه ها:

آگاهی پدیداری ، حیث التفاتی ، عدم ترتب منطقی ، واقعیت های نهادی ، تبیین فروکاهشی