تحلیل ژنتیکی برخی صفات تولیدمثلی در گاومیش های خوزستان با استفاده از مدل حیوانی چند متغیره

مقدمه: هدف از این پژوهش، برآورد پارامترهای ژنتیکی برخی صفات تولیدمثلی درگاومیش های استان خوزستان با استفاده از مدل حیوانی چند صفتی بود. مواد و روش­­ ها: بدین منظور، از ۴۱۹۷ رکورد مربوط به ۳۹۹۰ راس گاومیش در ۱۰۱ گله که طی سال های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ توسط معاونت بهبود تولیدات دامی سازمان جهاد کشاورزی استان خوزستان جمع آوری شده بود، استفاده شد. پس از ویرایش داده ها و بررسی نرمال بودن توزیع صفات، مولفه های واریانس و کواریانس ژنتیکی افزایشی برآورد گردید. نتایج: نتایج نشان داد واریانس ژنتیکی افزایشی فاصله زایش بین شکم دوم و سوم بیش ترین و بین شکم چهارم و پنجم کم ترین مقدار را دارا بود. برآورد وراثت پذیری برای فواصل زایش CI۱۲، CI۲۳، CI۳۴،CI۴۵  و CI۵۶ به ترتیب برابر با ۰/۰۸، ۰/۲۹، ۰/۰۹، ۰/۰۳ و ۰/۱۸ به دست آمد که بیانگر پایین بودن وراثت پذیری این صفات و تاثیر قابل توجه عوامل محیطی بر آن هاست. بیش ترین همبستگی ژنتیکی (۰/۹۹) بین فاصله زایش شکم سوم و چهارم با فاصله زایش شکم چهارم و پنجم مشاهده شد، در حالی که بین برخی فواصل زایش همبستگی ژنتیکی ناچیزی برآورد گردید. هم چنین، همبستگی ژنتیکی مثبت و پایین بین سن اولین زایش و فاصله زایش در شکم دوم نشان داد که انتخاب بر مبنای سن اولین زایش تاثیر محدودی بر بهبود فاصله زایش دارد. بحث و نتیجه­ گیری: به طورکلی، با توجه به پایین بودن وراثت پذیری صفات تولیدمثلی، بهبود مدیریت، تغذیه و دقت در ثبت رکوردها می تواند نقش موثری در ارتقای عملکرد تولیدمثلی گاومیش های خوزستان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

پارامترهای ژنتیکی ، فاصله زایش ، مدل حیوانی ، گاومیش ، خوزستان