بازآفرینی میدان تاریخی نقاره خانه؛ تجدید حیات معماری زندیه شیراز

مجموعه زندیه شیراز به عنوان شاهکاری از شهرسازی عصر کریم خان، در گذشته منظومه ای پیوسته از عملکردهای حکومتی، اقتصادی و مدنی بوده است. با ورود شتاب زده مدرنیته و مداخلات کالبدی مخرب، این انسجام فضایی دچار گسست شد و فضاهای پویایی چون «میدان نقاره خانه» به عرصه هایی منفعل و محصور در ترافیک تنزل یافتند. هدف این پژوهش، ارائه چارچوب عملیاتی بازآفرینی میدان نقاره خانه به عنوان مفصل ارتباطی ارگ و بازار و قلب تپنده حیات شهری شیراز است. این مطالعه با تکیه بر اصول معماری ایرانی-اسلامی و رویکردهای نوین بازآفرینی شهری زمینه گرا انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که خروج این مجموعه از انزوای فضایی، اقداماتی نظیر حذف موانع کالبدی ناسازگار جهت هم پیوندی بصری، توسعه پیاده مداری و کاهش سلطه خودرو، احیای گذرهای تاریخی، بهره گیری از کاتالیزورهای اقتصادی و باززنده سازی میراث ناملموس (مانند آیین نقاره زنی) ضروری می نمود. در نتیجه، طرح جامع بازآفرینی مجموعه زندیه با عبور از نگاه مرمتی صرف و اتخاذ مدیریت مشارکتی، بستری را فراهم آورد تا میدان نقاره خانه نقش تاریخی خود را بازیافته و بار دیگر به فضای زنده خاطرات جمعی و تعاملات مدنی در زندگی معاصر شیراز تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، مجموعه زندیه شیراز ، میدان نقاره خانه ، پیاده مداری