حکمرانی سیستم های سکونتگاهی یکپارچه در هند: یک مدل برنامه ریزی کمی چندسطحی برای آینده های منطقه ای

زمینه پژوهش: سیستم های سکونتگاهی معاصر که تحت تاثیر رشد کریدورمحور، پیرامون شهرنشینی (Peri-urbanization)، توسعه شهرهای میانی، بازسازی دیجیتال و پیامدهای اقلیمی شکل گرفته اند، از مرزهای اداری حاکم بر خود فراتر رفته اند. این امر منجر به ایجاد یک عدم انطباق ساختاری میان جریان های عملکردی منطقه ای و اختیارات قانونی (حاکمیتی) شده است. این شکاف در مناطق به سرعت در حال شهرنشینی «جنوب جهانی» (Global South) به ویژه در «منطقه پایتخت ملی دهلی» (NCR) هند، به عنوان یک کلان منطقه چهار ایالتی با ۵۸ میلیون نفر جمعیت که علی رغم یکپارچگی عملکردی بالا، دچار قطعه قطعه شدگی عمیق نهادی است، بسیار حاد و مشهود است.اهداف پژوهش: این مطالعه با هدف های زیر تدوین شده است: (۱) تبدیل مفاهیم «یکپارچگی سکونتگاهی»، «چندمرکزی بودن حکمرانی» و «ظرفیت انطباقی» به سازه های قابل سنجش؛ (۲) توسعه یک چارچوب کمی برای پیوند دادن این سازه ها از طریق روابط علی قابل آزمون؛ (۳) بومی سازی تجربی این چارچوب در مورد منطقه دهلی-NCR؛ و (۴) مدل سازی آینده های جایگزین حکمرانی تا سال ۲۰۵۰ به منظور ارزیابی اینکه چگونه اصلاحات نهادی می تواند مسیرهای توسعه منطقه ای را تغییر دهد.روش شناسی: این مطالعه از طراحی مدل سازی کمی مبتنی بر شاخص (Index-based) به همراه تحلیل سناریو استفاده می کند. این پژوهش «چارچوب یکپارچه حکمرانی سکونتگاهی» (ISGF-Q) را توسعه می دهد که شامل سه شاخص ترکیبی است: «شاخص یکپارچگی سکونتگاهی» (SII)، «شاخص چندمرکزی بودن حکمرانی» (GPI) و «شاخص ظرفیت انطباقی منطقه ای» (RACI). این شاخص ها بر اساس داده های ثانویه پیرامون شاخص های اقتصادی، حمل ونقل، دیجیتال و اکولوژیک برای منطقه دهلی-NCR ساخته شده اند. سه سناریوی حکمرانی (وضع موجود، هماهنگی چندمرکزی و تمرکزگرایی یکپارچه) تا سال ۲۰۵۰ شبیه سازی شده و تحلیل حساسیت بر روی وزن دهی شاخص ها انجام گرفته است.یافته ها: شبیه سازی ها تا سال ۲۰۵۰ نشان می دهد که هماهنگی چندمرکزی بالاتر در کنار همسوسازی زیرساخت های آینده نگر، باعث کاهش نابرابری فضایی، بار رفت وآمد و ریسک مواجهه با تغییرات اقلیمی، به ترتیب به میزان ۱۸ تا ۲۴ درصد، ۲۲ تا ۲۸ درصد و ۱۵ تا ۲۰ درصد نسبت به روندهای «وضع موجود» (Business-as-usual) می شود.نتیجه گیری: این پژوهش دارای پیامدهایی در سه سطح است: در سطح نظری، از طریق صورت بندی رابطه میان یکپارچگی سکونتگاهی و حکمرانی چندمرکزی؛ در سطح روش شناسی، از طریق ترکیب شاخص های ترکیبی با مدل سازی سناریوی پویا؛ و در سطح هنجاری، از طریق تشریح مسیرهای قابل سنجش برای اصلاحات حکمرانی که قابلیت تعمیم در محیط های کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) و همچنین کشورهای «جنوب جهانی» را دارد.

کلیدواژه ها:

آینده های منطقه ای ، حکمرانی چندمرکزی ، پیوستار شهری-روستایی ، شاخص حکمرانی ، انسجام سرزمینی ، انطباق اقلیمی در هند ، نظام های سکونتگاهی