میانجیگری به مثابه ساز و کاری نظری در تحلیل پدیده های روابط بین الملل

میانجی گری امروزه یکی از رایج ترین روش مدیریت حل و فصل منازعات است و به عنوان روشی کارآمد در حل اختلافات بین المللی و درون کشوری شناخته شده است. این مقاله نگاهی اجمالی به واسطه گری و مفهوم میانجی گری در سیاست خارجی دارد. ابتدا به معرفی بازیگرانی می پردازد که اغلب نقش میانجی را ایفا می کنند و به بررسی نقاط قوت و ضعف نسبی میانجی گری های فردی، دولتی و سازمان های بین المللی پرداخته می گردد. سپس با تحلیل عرضه و تقاضای میانجی گری، شرایطی مورد شناسایی قرار می گیرد که تلاش های طرف سوم برای ارایه کمک های واسطه ای و پذیرش واسطه توسط طرفین درگیر را تشویق می کند. در ادامه، فرایند و روش های گوناگون مورد استفاده واسطه ها را بررسی کرده و طیف وسیعی از اقدامات را از میانجی گری تسهیل کننده ملایم تا رویکردهای دستکاری گرایانه تر، مرور می گردد. در پایان، به نتایج حاصل از میانجی گری و عوامل موثر بر اثربخشی این ابزار مهم در سیاست خارجی پرداخته می گردد.

کلیدواژه ها:

میانجی گری ، مدیریت منازعات ، حل منازعات ، سیاست خارجی ، مذاکره ، صلح ، منازعه