دورکاری و دگرگونی شهری: مرور علم سنجی مضامین نوظهور، خلاهای پژوهشی و پیامدهای سیاستی

پس از همه گیری کووید ۱۹، دورکاری به یکی از دگرگونی های اصلی کار و زیست شهری بدل شد. این تغییر بر مسکن، حمل ونقل، سلامت، عدالت اجتماعی و سازمان فضایی خانه و شهر اثر گذاشته است. این مطالعه با هدف شناسایی روندهای نوظهور، شکاف های مفهومی و الگوهای همکاری علمی در حوزه پیوند میان دورکاری و توسعه شهری، از روش علم سنجی بهره گرفته است. جامعه آماری پژوهش شامل ۵۲۹ مقاله علمی نمایه شده در پایگاه Web of Science بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ است. از تحلیل های هم واژگانی، هم استنادی و هم نویسندگی در VOSviewer استفاده کردیم. سپس شبکه ها و روندهای زمانی ترسیم شد تا خوشه های معنایی، موضوعات پرتکرار و موضوعات نوظهور شناسایی شوند... نتایج نشان داد که تمرکز پژوهش های اولیه بیشتر بر کاهش سفرهای شهری، حمل ونقل پایدار و رفتار سفر بوده است، اما در سال های اخیر، توجه به موضوعاتی نظیر انعطاف پذیری مسکن، زیرساخت دیجیتال، سلامت روان، عدالت فضایی، بازتعریف فضای خانگی و تاب آوری شهری به طور چشم گیری افزایش یافته است. با این حال، برخی موضوعات کلیدی کم تر بررسی شده اند: نابرابری جنسیتی، طرد دیجیتالی و پیامدهای عدالت فضایی. همکاری های بین المللی نیز نامتوازن است و تولید دانش عمدتا در کشورهای توسعه یافته متمرکز مانده است؛ بنابراین به رویکردهای میان رشته ای و مشارکت بیشتر کشورهای کم ترنمایان نیاز است. ترکیب داده های خرد و کلان و تلفیق دیدگاه های سیاست گذاری، طراحی و سلامت می تواند راهکارهای بهتری برای آینده متحول شهرها ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، کار از خانه ، توسعه شهری ، تحلیل علم سنجی ، تاب آوری شهری