تبیین رابطه محیط انسان ساخت و سفرهای فعال شهری و سلامت عمومی با تاکید بر سفرهای آونگی

تهدیدات محیطی در قالب بی تحرکی ناشی از گسترش افقی شهرها و وابستگی به خودرو، به بحرانی جهانی برای سلامت عمومی تبدیل شده است. سفرهای آونگی فعال از خانه تا محل کار که معمولا منظم، روزانه، اجتناب ناپذیر و در فواصل مشخص هستند، پتانسیل بالایی برای کاهش بی تحرکی و ارتقاء سلامت جسمی و روانی را دارند. این مطالعه ترسیم شواهد علمی موجود و تبیین رابطه میان محیط انسان ساخت شهری، سفرهای فعال و سلامت عمومی را پی می جوید. با هدف درک حیطه های نظری، مفهومی و کاربردی حول موضوع سفرهای فعال شهری در راستای ارتقاء سلامت، مرور دامنه ای براساس چارچوب JBI و دستورالعمل PRISMA-ScR انجام شد. جست وجوی نظام مند در پایگاه داده Scopus و سپس Elsevier، google scholar و PubMed با کلیدواژگان مرتبط با محیط انسان ساخت، سفرآونگی فعال و سلامت عمومی انجام شد. پس از غربال گری، داده ها در چهار حوزه مرتبط با سفرفعال (محیط انسان ساخت، رفتار، سلامت جسمی، سلامت روان) دسته بندی و با روش تحلیل مضمون قیاسی مبتنی بر ترکیب تئوری های اجتماعی اکولوژیکی، تقاضای سفر، رفتار برنامه ریزی شده و مدل ارتقاء سلامت Pender تحلیل شدند. با ابتناء بر رویکرد احتمال گرایی محیط، نقش محیط انسان ساخت بر سفرهای فعال فرآیندی چندسطحی و پویاست. در سطح خرد، ویژگی های کالبدی محله همراه با خودکارآمدی و نگرش فردی نقش مشوق دارند؛ در سطح میانی، اتصال شبکه ها و اختلاط کاربری همراه با هنجارها و حمایت اجتماعی تسهیل کننده است و در سطح کلان سیاست گذاری مراکز اشتغال و جابه جایی پایدار عامل تثبیت کننده سفر فعال محسوب می شوند. تعامل دوسویه محیط و رفتار (اثر خودگزینی) و ویژگی های زمینه ای فردی، به عنوان عوامل میانجی و تعدیل گر، اهمیت بالایی در شکل گیری رفتار سفر فعال دارند. دست یابی به سلامت پایدار شهری نیازمند یکپارچگی سه سطح محیط انسان ساخت همراه با مداخلات رفتاری است تا پیامدهایی همچون کاهش بیماری های مزمن و بهبود سلامت روان حاصل شود.۱۳۵

کلیدواژه ها:

محیط انسان ساخت ، سفرهای فعال شهری ، سفرآونگی ، سلامت عمومی ، رفتارسفر