<span lang="AR-SA">جنگ رمضان و مسائل حقوق بین­ الملل دریاها

در برهه کنونی، اجرای حقوق دریاها بین ایران و دیگر طرف­های تخاصم متوقف شده و حقوق جنگ دریایی (یا به عبارت دقیق­تر، حقوق مخاصمه مسلحانه در دریا) حاکم بر وضعیت است که از بسیاری جهات در تقابل با حقوق دریاها است. در واقع، حقوق جنگ دریایی با تعلیق برخی اصول و قواعد حاکم بر حقوق دریاها، چارچوبی متفاوت و مبتنی بر ملاحظات مخاصمه مسلحانه را جایگزین آن می کند. در جریان جنگ چهل روزه یا همان جنگ رمضان، ایران اقدام سرنوشت سازی را رقم زد؛ و آن بستن تنگه هرمز بود که مسائلی را در پی داشت و تفاسیر متعددی نسبت به آن ارائه شده است. ازجمله مسائل اینکه نیمی از تنگه هرمز در دریای سرزمینی عمان قرار دارد و ایران انسداد را عملا در دریای سرزمینی عمان انجام داده است؛ نیز اینکه با ایجاد منطقه خطر از سوی ایران که ترافیک مسیرهای ورود و خروج در تنگه را دربرمی گیرد و تردد در تنگه را مختل کرده است از نظر حقوق دریاها محل بحث است. علی­رغم همه این مسائل، تمرکز ما در اینجا بر محاصره دریایی است زیرا آنچه سبب توقف تجاوز شد، بسته شدن تنگه هرمز بود که بر روی اقتصاد جهانی و بازارهای انرژی تاثیر گذاشته بود. در غیر این صورت، بسیار بعید و دور از ذهن بود که ایالات متحده و رژیم اسرائیل، تن به آتش بس بدهند. از وقایع بعد از آتش­بس، برگزاری یک دور مذاکره در اسلام آباد بین ج.ا.ایران و ایالات متحده بود، که مسدودبودن تنگه هرمز و تسلط نظامی ایران بر آن، موضع برتری را به هیئت ایرانی مذاکره کننده بخشید. در واقع، با مسدودشدن تنگه هرمز، دسترسی کشورهای حوزه خلیج فارس به آب های آزاد قطع شد، در حالی که ایران صادرات خود را از مسیر تنگه هرمز انجام می­داد. در نتیجه، ایالات متحده به دنبال اهرم فشاری متقابل بود. در این نقطه بود که به فکر محاصره دریایی ایران افتاد. با توجه به این وضعیت، برخی از محاصره دریایی ایالات متحده علیه ایران به عنوان «محاصره متقابل»[۱] تعبیر کرده­اند. به عبارت ساده­تر، ایالات متحده در صدد انتقال این پیام به ایران بود؛ حال که شما اجازه تجارت دریایی به متحدین ما از طریق تنگه هرمز را نمی­دهید، ما هم مانع تجارت دریایی ایران خواهیم شد. [۱]. Counter-blockade.