ماهیت خسارت ناشی از توقف فعالیتهای بهره برداری از معادن،با توجه به این که صاحبان پروانه بهره برداری برای مدت محدود و معینی دارای حق انتفاع از معدن مربوطه هستند، از مصادیق خسارات ناشی از تفویت منافع
ممکن الحصول محسوب می شود که ارزش خالص آن می باید پس از کسر هزینه های قابل احتساب، به عنوان
سود حسابداری مورد ارزیابی قرار گیرد. در خصوص خسارت ناشی از عدم به کارگیری واستهلاک تجهیزات و ماشین آلات در جهت راه اندازی و تکمیل کارگاه تولیدی شن و ماسه در اثر ممانعت از تکمیل کارگاه،با توجه به این که تجهیزات و ماشین آلات مزبور دارای منافعی از پیش مسلم، محقق(موجود) و مقتضی استیفا هستند، ممانعت از به کارگیری آنها موجب تفویت منافع
ممکن الحصول تجهیزات و ماشین آلات به شمار می آید و در چهارچوب
سود حسابداری پس از کسر هزینه های قابل احتساب در صورت استیفای از آنها، قابل ارزیابی است. مگر آن که به کارگیری آنها در فعالیتهای مشابه دیگر امری معقول، کم خطر ، منطقی(قابل برنامه ریزی) و متعارف باشد که در پرونده مانحن فیه به دلیل پرهزینه و خطر پذیر بودن جابه جایی ماشین آلات و تجهیزات و قابل پیش بینی نبودن مدت زمان ممانعت، میسر نیست.در مقابل خسارت ناشی از محرومیت از تکمیل چرخه فرآوری تولید شن و ماسه، از نمونه های
عدم النفع ،
سود اقتصادی و زنجیره پسین خسارت عدم استفاده از ماشین آلات به شمار می آید که به جهت احتمالی بودن ایجاد آن در آینده، قابل پیش بینی نبودن و عدم قابلیت انتساب عرفی ضرر به فعل زیان زننده قابل مطالبه محسوب نمی شود.