دلواپسی نفوذ و مرکزستیزی مقلدان (مطالعه موردی: مقایسه دیباچه گلستان سعدی با دیباچه روضه خلد مجد خوافی)

شاعران و نویسندگان مقلد در پی الوهیت زدایی از شاعر و نویسنده پدر و جانشینی خود به جای او هستند و در تلاشند با نگاهی خلاقانه علیه پدران طغیان کنند. این عقده ادیپی نهادینه شده در مقلدان، آنها را به واکنش علیه پدران وامی دارد و به دنبال راه برون رفتی از سیطره این عقده ها برمی انگیزاند. باتوجه به انگاره حذف و تخفیف متون تقلیدی از نهاد ادبی هدف از پژوهش پیش رو حفظ این آثار با اتکا به نوآوری و مبارزه مقلدان در برابر جباریت ابرمتن ها و صاحبان این آثار است. به این منظور با اتکا به شیوه توصیفی تحلیلی به بررسی روش های مواجهه مجد خوافی در کتاب روضه خلد در برابر ابرمتن گلستان و با تاکید بر دیباچه این دو اثر می پردازیم تا میزان واژگونی قدرت کانونی نویسنده مرکز را توسط مجد خوافی مشخص سازیم و دریابیم که نویسنده مقلد ضمن وام گیری از ابرمتن، چگونه عقده خویش را با واپس رانی و به حاشیه بردن دیگری مقتدر آشکار می سازد و در برابر واپس زدگی دیگران موقعیتی جهت خلاقیت در نوشتار فراهم می سازد. مجد به مثابه کنشگری اندیشه ورز، مرکزستیزی خود را با تاکید بر عدم تاثیرپذیری از پیشینیان و خوداتکایی، تخفیف  شعر و شاعری، تحقیر سطح ذوق مخاطبین در برابر خود، سکوت ایدئولوژیک در برابر گلستان با ذکر آثاری فروتر از آن و رنگ و بوی عرفانی به اثر خویش بخشیدن، آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

گلستان سعدی ، روضه خلد مجد خوافی ، اضطراب تاثیر ، برابرنهادی ، مرکزستیزی