تبیین روان شناختی نقش تجمعات مردمی در تقویت تاب آوری طی جنگ رمضان

جنگ ها علاوه بر پیامدهای نظامی و سیاسی، با آثار گسترده روان شناختی و اجتماعی همراه هستند و می توانند سلامت روان افراد و انسجام اجتماعی جوامع را تحت تاثیر قرار دهند. در چنین شرایطی، شناسایی عوامل موثر بر تقویت تاب آوری اهمیت ویژه ای دارد. یکی از پدیده های قابل مشاهده در شرایط جنگی، شکل گیری تجمعات مردمی در فضاهای عمومی است که می تواند کارکردهای روان شناختی و اجتماعی متعددی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تجمعات مردمی در تقویت تاب آوری در شرایط جنگ رمضان (جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران) انجام شد. این پژوهش یک مطالعه نظری مبتنی بر مرور روایتی ادبیات و سنتز مفهومی است که با بهره گیری از ادبیات علمی مرتبط با تاب آوری، هویت اجتماعی، حمایت اجتماعی و روان شناسی بحران به بررسی سازوکارهای روان شناختی موثر در رابطه میان تجمعات مردمی و تاب آوری پرداخته است. بررسی ادبیات پژوهش نشان داد که تجمعات مردمی می توانند از طریق چهار سازوکار اصلی شامل تقویت هویت اجتماعی مشترک، تنظیم هیجانی جمعی، معنابخشی به تجربه های دشوار و افزایش حمایت اجتماعی، زمینه شکل گیری و تقویت تاب آوری جمعی را فراهم سازند. این فرایندها می توانند ظرفیت سازگاری افراد و جوامع را در سطوح فردی، خانوادگی، اجتماعی و ملی افزایش دهند. بر اساس مدل مفهومی پیشنهادی، تجمعات مردمی در شرایط جنگ می توانند فراتر از یک واکنش اجتماعی مقطعی عمل کرده و از طریق تقویت تاب آوری جمعی، به ارتقای سلامت روان و افزایش ظرفیت سازگاری جامعه در برابر بحران کمک کنند. توجه به این ظرفیت ها می تواند در طراحی مداخلات روانی اجتماعی مبتنی بر جامعه در شرایط جنگ و بحران سودمند باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تجمعات مردمی ، جنگ ، حمایت اجتماعی ، هویت اجتماعی