تاثیر روش های مختلف تیپینگ مچ پا بر حس عمقی مفصل و ایمپالس نواحی ده گانه کف پا حین دویدن در ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا

زمینه و هدف: بی ثباتی مزمن مچ پا با اختلال در حس عمقی و تغییر الگوی بارگذاری کف پا همراه است. تیپینگ مچ پا یکی از مداخلات رایج در پیشگیری و توانبخشی این اختلال به شمار می رود و می تواند بر حس عمقی و ایمپالس کف پا تاثیر بگذارد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر تیپینگ های الاستیک و غیرالاستیک با دو روش کوتاه و بلند بر حس عمقی مفصل مچ پا و ایمپالس نواحی ده گانه کف پا هنگام دویدن در افراد مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا بود. روش ها: این پژوهش نیمه تجربی با طرح اندازه گیری مکرر بر روی ۳۶ ورزشکار مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا انجام شد. شرکت کنندگان در پنج شرایط شامل بدون تیپ، تیپ غیرالاستیک کوتاه، تیپ غیرالاستیک بلند، تیپ الاستیک کوتاه و تیپ الاستیک بلند ارزیابی شدند. حس عمقی مچ پا در حرکات دورسی فلکشن و پلانتارفلکشن با آزمون بازسازی زاویه مفصل و ایمپالس نواحی ده گانه کف پا هنگام دویدن با دستگاه فوت اسکن اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری ۰/۰۰۵ تحلیل شدند. یافته ها: تیپ های الاستیک کوتاه و بلند در مقایسه با حالت بدون تیپ، خطای حس عمقی را به طور معنی داری کاهش دادند (۰/۰۰۱>P). در مقابل، تیپ غیرالاستیک بلند موجب افزایش معنی دار خطای حس عمقی در پلانتارفلکشن شد (۰/۰۰۲=P). همچنین، بیشترین تغییرات ایمپالس در نواحی متاتارس چهارم، متاتارس پنجم و بخش میانی پا مشاهده شد و تیپ های الاستیک، به ویژه نوع بلند، ایمپالس این نواحی را به طور معنی داری کاهش دادند (۰/۰۰۵>P). نتیجه گیری: تیپینگ الاستیک با بهبود حس عمقی و کاهش بارگذاری نواحی جانبی کف پا، می تواند گزینه ای موثر برای افراد مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا باشد؛ درحالی که تیپینگ غیرالاستیک بلند ممکن است اثر نامطلوبی بر حس عمقی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

Ankle injuries ، Joint instability ، Proprioception ، Athletic tape ، آسیب مچ پا ، بی ثباتی مفصل ، حس عمقی ، تیپ ورزشی