<span lang="FA">ابراز احساسات به عنوان واسطه ای بین نشخوار فکری و کیفیت زناشویی: شواهدی از یک جامعه جمع گرا
محل انتشار: مجله اصول بهداشت روانی، دوره: 28، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 68
فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JFMH-28-2_005
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: کیفیت زناشویی برای رفاه روانی، حیاتی است. نشخوار فکری با عملکرد بین فردی ضعیف تر مرتبط است، در حالی که ابراز احساسات باعث تقویت صمیمیت و رضایت از رابطه می شود. این مطالعه با هدف بررسی این موضوع انجام شد که آیا ابراز احساسات واسطه ای بین رابطه بین نشخوار فکری و کیفیت زناشویی در بین بزرگسالان متاهل ایرانی است یا خیر. روش کار: یک مطالعه مقطعی بین مارس و سپتامبر ۲۰۲۳ انجام شد. در مجموع ۳۸۴ بزرگسال متاهل از مشهد، ایران، با نمونه گیری هدفمند در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان نسخه های فارسی معتبر مقیاس نشخوار فکری، مقیاس ابراز احساسات و مقیاس کیفیت رابطه زناشویی را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و تحلیل واسطه ای بوت استرپ با ۵۰۰۰ نمونه گیری مجدد و فواصل اطمینان ۹۵٪ در AMOS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. نتایج: نشخوار فکری به طور منفی ابراز هیجان (β= -۰.۵۶، P< ۰.۰۰۱) و کیفیت زناشویی (β= -۰.۲۹، P< ۰.۰۰۱) را پیش بینی کرد. ابراز هیجان به طور مثبت کیفیت زناشویی را پیش بینی کرد (β= ۰.۴۹، P< ۰.۰۰۱). بوت استرپ اثر غیرمستقیم معنی داری را نشان داد (β= -۰.۲۷، ۹۵% CI [-۰.۳۸، -۰.۱۸])، که نشان می دهد ابراز هیجان تا حدی رابطه بین نشخوار فکری و کیفیت زناشویی را میانجی گری می کند. مدل برازش خوبی را نشان داد (CFI= ۰.۹۶؛ RMSEA= ۰.۰۴۵). نتیجه گیری: ابراز هیجان به عنوان یک میانجی جزئی بین نشخوار فکری و کیفیت زناشویی عمل می کند. این یافته ها بر ارزش مداخلات حساس به فرهنگ و متمرکز بر هیجان در جوامع جمع گرا مانند ایران، که سرکوب هیجان هنجاری است، تاکید می کنند. با این حال، به دلیل طراحی مقطعی مطالعه و استفاده از معیارهای خودگزارشی، تفاسیر علی محدود هستند و تحقیقات طولی توصیه می شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
Elham Taheri
Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
Zahra Saedi
Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
Mahdi Amiri
Department of Clinical Psychology, School of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :