<span lang="FA">ایجاد تعادل بین امنیت و درمان: دیدگاه های بیماران بستری در بخش روانپزشکی در مورد نظارت تصویری مدار بسته

مقدمه: استفاده از دوربین مداربسته (CCTV) در بخش های روانپزشکی با هدف افزایش امنیت انجام می شود، اما نگرانی های اخلاقی و درمانی را نیز به همراه دارد. منابع موجود اغلب مزایای آن را بدون ارائه اطلاعات کافی از بیماران، به ویژه بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی، در نظر می گیرند و این امر نیاز به بررسی بیشتر دیدگاه های بیماران را مطرح می کند. این مطالعه با هدف ارزیابی نگرش بیماران بستری در بخش روانپزشکی نسبت به دوربین های مداربسته تازه نصب شده در یک بیمارستان آموزشی در تهران، ایران، و بررسی اینکه آیا علائم روانپزشکی بر این نگرش ها تاثیر می گذارد یا خیر، انجام شد. روش کار: یک مطالعه مقطعی با ۱۰۰ بیمار بزرگسال بستری که حداقل دو هفته در بخش روانپزشکی بیمارستان رسول اکرم، تهران - ایران، در سال ۲۰۲۴ بستری بودند، انجام شد. شرکت کنندگان پرسشنامه جمعیت شناختی، یک پرسشنامه نگرش به دوربین مداربسته (CAS) که توسط تیم ما به تازگی توسعه یافته و نگرش ها را در سه حوزه (عملکرد پرستاری، محیط بخش و تضمین امنیت) اندازه گیری می کند، و چک لیست علائم-۹۰-تجدید نظر شده (SCL-۹۰-R) را برای شناسایی علائم روانپزشکی تکمیل کردند. نتایج: نگرش مثبت کلی ۳۵.۴٪ بود. تضمین امنیت بالاترین امتیاز مثبت (۴۱.۴٪) را داشت و پس از آن محیط بخش (۳۶.۱٪) و عملکرد پرستاری (۳۲.۵٪) قرار داشتند. هیچ تفاوت معنی داری در نگرش ها بر اساس جنسیت، تحصیلات، وضعیت تاهل یا وجود علائم روانپزشکی که توسط SCL-۹۰-R اندازه گیری شده بود، مشاهده نشد. نتیجه گیری: بیماران پذیرش متوسطی از دوربین مداربسته داشتند و در درجه اول برای افزایش ایمنی ارزش قائل بودند. با این حال، مزایای مربوط به فضای بخش و عملکرد پرستاری کمتر بود. دستورالعمل های آینده باید مزایای امنیتی درک شده را با ملاحظات اخلاقی مربوط به حریم خصوصی و تعامل درمانی متعادل کنند.

کلیدواژه ها:

ایمنی بیمار ، بیماران روانپزشکی ، دوربین مداربسته ، نگرش