شانس های استکمالی: عوامل و موانع غیراختیاری در استکمال نفس

چکیده«کمال گرایی فلسفی» رویکردی اخلاقی است که سعادت انسان را در گرو توسعه ویژگی های خاص او مانند عقل می داند. از سوی دیگر، «شانس اخلاقی» بر نقش امور غیراختیاری در قضاوت های اخلاقی تاکید دارد. پژوهش حاضر، با هدف پر کردن خلا نظری میان «کمال گرایی فلسفی» و «شانس اخلاقی»، مفهوم «شانس های استکمالی» را به عنوان عوامل یا موانع غیراختیاری پویا در فرآیند استکمال نفس معرفی می کند. مسئله اصلی تبیین چگونگی تاثیر این عوامل بر استکمال انسان، فراتر از نقش آن ها در صرف قضاوت اخلاقی است. با استفاده از روش تحلیل انتقادی و تحلیل توصیفی، این پژوهش به طرح و بسط مفهومی پرداخته که در سه بعد وجودی، اخلاقی-هنجاری و وظیفه شناختی صورت بندی شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که شانس استکمالی نه تنها تکالیف اخلاقی شخصی شده و مسیرهای منحصربه فردی برای شکوفایی هر فرد را در قالب قابلیت های نوع انسانی مشخص می سازد، بلکه بنیان های قضاوت اخلاقی را به سمت انصاف زمینه مند سوق می دهد و زمینه یک درک وظیفه شناختی برخاسته از شانس را نیز فراهم می کند. پس از ارائه زمینه مفهومی در این نوشتار، «شانس استکمالی» به عنوان یک مفهوم مورد تحلیل و تبیین قرار گرفته است. سپس، با پاسخگویی به اشکالات محتمل، تلاش شده تا استحکام منطقی این مفهوم به نمایش گذاشته شود.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، شانس اخلاقی ، شانس استکمالی ، استکمال نفس ، اختیار ، اخلاق زمینه مند ، انصاف اخلاقی