<span lang="FA">محدودیت های حق افشای اثر توسط پدیدآورنده بر قراردادهای بهره برداری از حقوق مولف؛ <span lang="FA">مطالعه تطبیقی حقوق ایران و فرانسه

حق افشای اثر یکی از حقوق معنوی پدیدآورنده است که بیش از هر کشوری زاده رویه قضایی کشور فرانسه است و نقشی اساسی در حفظ حریم خصوصی و کنترل پدیدآورنده بر اثرش ایفا می کند. نزدیکی حقوق ایران و فرانسه در شناسایی و اعمال حقوق پدیدآورنده، باعث ایجاد ضرورت بررسی موضوع حاضر در دو نظام حقوقی مذکور شده است. درحالی که رویه قضایی مستمر فرانسه در این زمینه قانون گذار آن کشور را به شناسایی این حق و تعیین قلمرو تاثیرگذاری آن در موارد مختلف واداشته است، در ایران چنین وضوحی در رویه قضایی یا قوانین دیده نمی شود. این مقاله به بررسی تاثیرات حق افشا بر حقوق مالی بهره برداران پرداخته است. یکی از سوالات اصلی این است که آیا حق افشا در قراردادهای مجوز بهره برداری قابل تعدیل و واگذاری است یا خیر. این مقاله با روش تحلیلی و توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای در پاسخ به این پرسش به نتیجه منفی دست یافته است. نویسندگان باور دارند که حق افشا قابل تعدیل و واگذاری به دارنده مجوز بهره برداری نیست و حتی با انعقاد قرارداد کار یا سفارش یا استخدام برای خلق اثر نیز ساقط نمی شود. در واقع، یافته های این مقاله پس از انجام مطالعه تطبیقی در این دو نظام حقوقی نشان می دهد که حق افشا یک حق غیرقابل انتقال و غیرقابل اسقاط است و نمی توان آن را به دیگری واگذار یا از آن صرف نظر کرد. در نتیجه، پدیدآورنده همچنان حق دارد که درمورد زمان و نحوه افشا اثر خود تصمیم بگیرد؛ حتی اگر حقوق مالی اثر را منتقل یا مجوز بهره برداری آن را اعطا کرده باشد یا برای خلق اثر قرارداد استخدام یا سفارش منعقد کرده باشد. در واقع، در فرض تعارض حق پدیدآورنده و حق مالی هم زمان طرف قرارداد وی غالبا، حق معنوی افشای اثر توسط پدیدآورنده اگرچه تعدیل هم بشود، در امان می ماند و این ماندگاری و محافظت، می تواند گاهی حقوق مالی طرف قرارداد با پدیدآورنده را محدود کند و حتی در معرض زوال و نابودی، قرار دهد.

کلیدواژه ها:

پدیدآورنده ، حق افشا ، قرارداد مجوز بهره برداری ، محدودیت های حق افشا بر حقوق مالی بهره بردار ، تعدیل پذیری حق افشا.