نقش معلم در یادگیری معکوس مبتنی بر میانجی گری فناوری از منظر آموزه های اسلامی

مقاله حاضر با هدف بازخوانی نقش معلم در یادگیری معکوس، بر اساس واسطه گری فناوری و با تاکید بر دیدگاه اسلامی، انجام شد. این پژوهش با ماهیت کیفی و رویکرد پساپدیدارشناسی، با روش توصیفی تحلیلی به بررسی تجربه زیسته معلم از تغییر نقش ناشی از اجرای یادگیری معکوس در کلاس چهارم دخترانه دبستان سمیه در ناحیه ۳ اهواز، در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ پرداخته است. داده ها از طریق خودمطالعه بازتابی گردآوری و با روش کدگذاری باز، محوری و مفهومی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد یادگیری معکوس، فراتر از جابه جایی زمانی و مکانی آموزش، به بازتعریف بنیادین نقش معلم می انجامد. این تحول در چهار نسبت پساپدیدارشناختی، نقش معلم را از انتقال دهنده محتوا به طراح تجربه یادگیری دیجیتال، مفسر تربیتی، راهبر تعامل انسان–فناوری و مدیر زیست بوم آموزشی فناورانه سوق داد. همچنین نتایج نشان داد که هرچند این تحولات با اهدافی چون تعمیق یادگیری، تداوم تربیت و عدالت آموزشی هم سو هستند، اما چالش هایی نظیر تضعیف مرز کار و زندگی، کاهش داوری های کیفی و خطر تقلیل نقش تربیتی معلم، در صورت فقدان هدایت ارزشی، با برخی مبانی و اصول تربیت اسلامی ناسازگار خواهند بود. ازاین رو، تحلیل یافته ها در چارچوب مبانی، اصول و اهداف تربیت اسلامی نشان می دهد که تحقق کارکردهای تربیتی یادگیری معکوس، مستلزم نقش فعال، اخلاق مدار و تفسیرگر معلم در مواجهه انتقادی با فناوری است.

کلیدواژه ها:

'یادگیری معکوس ' ، 'میانجگری فناوری' ، 'تعلیم و تربیت اسلامی ' ، 'پساپدیدارشناسی ' ، 'معلم '