نقش میانجی معنویت گرایی دینی در رابطه بین سبک های هویت و اضطراب تدریس دانشجومعلمان

چکیدههدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی معنویت گرایی دینی در رابطه سبک های هویت و اضطراب تدریس دانشجومعلمان بود. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش را دانشجومعلمان پردیس علامه طباطبایی و پردیس آیت الله کمالوند دانشگاه فرهنگیان استان لرستان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۱۲۸۳ نفر تشکیل دادند که از بین آنها نمونه ای به حجم ۲۹۵ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شد. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب تدریس (TAS)، سیاهه سبک هویت (ISI) و پرسشنامه معنویت گرایی دینی (اسلامی) (RISQ) بود. داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS۲۶ و AMOS۲۶ نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان دهنده برازش مطلوب داده ها با مدل پیشنهادی پژوهش بود. ضرایب مسیر مستقیم سبک های هویت اطلاعاتی و هنجاری به اضطراب تدریس منفی معنی دار (۰۵/۰p<) و به معنویت گرایی دینی مثبت معنی دار بودند (۰۵/۰p<). ولی، ضرایب مسیر مستقیم سبک هویت سردرگم اجتنابی به اضطراب تدریس مثبت معنی دار (۰۱/۰p<) و به معنویت گرایی دینی منفی معنی دار بودند (۰۱/۰p<). به علاوه، ضرایب مسیر مستقیم معنویت گرایی دینی به اضطراب تدریس منفی معنی دار بودند (۰۱/۰p<). معنویت گرایی دینی میانجی ارتباط بین سبک های هویت اطلاعاتی و سردرگم-اجتنابی به اضطراب تدریس شدند (۰۱/۰ p<). بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که معنویت گرایی دینی با تقویت اثر سبک هویت اطلاعاتی و تعدیل اثر سبک سردرگم-اجتنابی، به کاهش اضطراب تدریس دانشجومعلمان کمک می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های هویت ، معنویت گرایی دینی ، اضطراب تدریس ، دانشجومعلمان