تثبیت پایدار خاک های رسی بستر راه با ژئوپلیمر حاصل از ترکیب پودر شیشه زائد و پسماند کلسیم کاربید با رویکرد زیست محیطی
محل انتشار: پژوهشنامه حمل و نقل، دوره: 23، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 16
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_TRJ-23-3_009
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
در سال های اخیر، استفاده از پسماندهای صنعتی و شهری در بهسازی خاک های مشکل دار—به ویژه خاک های رسی بستر راه ها—به عنوان یک استراتژی پایدار و دوست دار محیط زیست در مهندسی ژئوتکنیک مورد توجه قرار گرفته است. خاک های رسی به دلیل خصوصیات نامطلوبی همچون تورم پذیری بالا، نشست قابل توجه، ظرفیت باربری پایین و حساسیت به تغییرات رطوبتی، اجرای پایدار راه ها را با چالش های جدی مواجه می سازند. روش های سنتی تثبیت خاک، از جمله مصرف سیمان و آهک، علاوه بر هزینه بر بودن، سهم قابل توجهی در مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای—به ویژه دی اکسید کربن—دارند و با اصول توسعه پایدار همخوانی کاملی ندارند. در این زمینه، بازیافت پسماندهای جامد شهری و صنعتی نه تنها به عنوان جایگزینی هوشمندانه برای مواد مصرفی سنتی عمل می کند، بلکه گامی موثر در جهت کاهش حجم ضایعات، صرفه جویی در منابع معدنی و حرکت به سوی اقتصاد چرخشی محسوب می شود. در این پژوهش، از ترکیب پودر شیشه زائد (به عنوان پسماند شهری غنی از سیلیس) و پسماند کلسیم کاربید (حاصل فرآیند تولید گاز استیلن در صنایع شیمیایی) در قالب یک سیستم ژئوپلیمری برای تثبیت خاک رسی استفاده شده است. برای ارزیابی عملکرد این ترکیب، آزمایش های ژئوتکنیکی و مطالعات ریزساختاری انجام شد. یافته ها نشان داد که نمونه های خاک تثبیت شده با ۱۵ درصد پودر شیشه زائد و ۷ درصد پسماند کلسیم کاربید بیشترین بهبود را در پارامترهای مکانیکی از خود نشان دادند. همچنین، تحلیل های میکروسکوپی تایید کردند که تشکیل محصولات ژئوپلیمری در ماتریس خاک، تراکم ساختاری و کاهش تخلخل موثر را به دنبال داشته است. این پژوهش نه تنها از دیدگاه فنی-مکانیکی، بلکه از منظر زیست محیطی و مدیریت پسماند، اهمیت بالایی دارد؛ چرا که استفاده از این ترکیب دوگانه می تواند همزمان چالش های فنی بهسازی بستر رسی راه و دغدغه های زیست محیطی ناشی از تجمع پسماندها را مدیریت کند. در نتیجه، یافته های این مطالعه می تواند زمینه ساز کاربرد گسترده تر مواد زائد در پروژه های زیرساختی پایدار و کم کربن باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سید علی مرتضوی راوری
دانش آموخته دکتری، بخش مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه شهیدباهنر کرمان، ایران
سید مرتضی مرندی
استاد، بخش مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه شهیدباهنر کرمان، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :