ارزیابی پیرشدگی قیر اصلاح شده با ساسوبیت و پلیمر اتیلن وینیل استات (EVA) با مطالعه ریزساختار آنها با استفاده از میکرسکوپ نیروی اتمی (AFM)
محل انتشار: پژوهشنامه حمل و نقل، دوره: 23، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 18
فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_TRJ-23-3_012
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
مطالعه خصوصیات قیر با استفاده از میکروسکوپ نیروی اتمی (AFM) در سالهای اخیر رایج شده است. در این پژوهش، ریزساختار یک قیر خالص در سه حالت اصلاح نشده، اصلاح شده با ۳% ساسوبیت و اصلاح شده با ۳% پلیمر اتیلن وینیل استات (EVA) و ۳% ساسوبیت به طور همزمان با استفاده از میکروسکوپ نیروی اتمی مورد مطالعه قرار گرفته است. قیرها در سه حالت پیر نشده، پیرشده کوتاه مدت و پیر شده بلند مدت مورد بررسی قرار گرفته اند تا تاثیر افزودنی ها و شرایط پیرشدگی بر روی ساختار زنبوری و شاخص های ناهمواری سطح مطالعه گردد. نتایج بررسی نشان می دهد که افزودن ساسوبیت و پلیمر EVA به قیر و اعمال پیرشدگی باعث تغییر در ریزساختار قیر می گردند. در حالت پیرنشده، تعداد ساختار زنبوری و چگالی آنها در قیرهای اصلاح شده بیشتر از قیر پایه و میانگین اندازه و مساحت هر ساختار بیشتر از قیر پایه است. همچنین، مساحت کل ساختار زنبوری در قیر حاوی ساسوبیت کمتر از قیر پایه و در قیر حاوی ساسوبیت و EVA بیشتر از قیر پایه است. در حالی که در قیر پایه، پیرشدگی مساحت کل ساختار زنبوری، تعداد آنها و میانگین اندازه هر ساختار زنبوری را افزایش می دهد، در قیرهای اصلاح شده، باعث کاهش تعداد ساختار زنبوری، مساحت کل ساختار زنبوری و چگالی آنها می شود. بررسی ناهمواری سطح نمونه ها نیز بیانگر این است که با افزودن ساسوبیت و پلیمر EVA ناهمواری سطح قیر پایه بیشتر می شود که نشان دهنده افزایش سختی قیر با این افزودنی هاست. همچنین، پیرشدگی باعث افزایش شاخص های ناهمواری در قیر پایه می شود. اما، در قیرهای اصلاح شده پیرشدگی باعث کاهش پارامترهای ناهمواری می شود که بیان کننده مقاومت بیشتر قیرهای اصلاح شده در برابر پیرشدگی می باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
هادی کوشائیان
گروه مهندسی عمران، واحد علوم و تحقیقات آذربایجان شرقی، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
حسن طاهرخانی
دانشیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
بابک گلچین
استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
روزبه دبیری
دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
رسول جانی
دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد علوم و تحقیقات آذربایجان شرقی، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :