مدل سازی مسیرهای توسعه راهبردی حمل ونقل هوشمند در ایران با رویکرد سناریومحور

پایش و ارزیابی میزان تحقق اهداف بلندمدت در سازمان ها امری حیاتی است؛ پژوهش حاضر به بررسی و ارزیابی برنامه ی راهبردی حمل ونقل هوشمنددر ایران با رویکرد سناریومحور آینده نگر پرداخته است. این پژوهش با روش آمیخته (کمی–کیفی) و تکیه بر مرور منابع انجام شد. داده ها از طریق تحلیل تاثیرات متقابل و سناریونگاری گردآوری شدند و در ادامه با استفاده از نظرات خبرگان حوزه ی حمل ونقل، تحلیل میک مک و سناریوسازی با سناریوویزاردکار ادامه یافت. تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که احتمال وقوع ۹ سناریو بیش از دیگر سناریوها است و ۲۹۷ سناریو احتمال وقوع کمی دارند. از این ۹ سناریو، ۴ سناریو قوی تر بودند. سناریوی اول به عنوان قوی ترین معرفی شد. اما این سناریو نشان دهنده شرایطی نامطلوب است که تمامی نیروهای پیشران در وضعیت بحرانی قرار دارند. سناریوی دوم، سناریوی سوم و سناریوی چهارم به ترتیب در رتبه های بعدی قرار گرفتند. به منظور اطمینان از تحقق اهداف تعیین شده در سند راهبردی حمل ونقل هوشمند در ایران، ضروری است که سازمان های مسئول، نسبت به ارتقای سطح سیاست گذاری و مدیریت نظام، تجهیز زیرساخت های فنی، و تخصیص منابع لازم، اقدامات لازم را انجام دهند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل هوشمند ، ایران ، برنامه ی راهبردی ، آینده پژوهی